بیایید تا همه چیز را با چشم های خودتان ببینید! راه افتاد. ما هم راه افتادیم طرف خانه اش خانه ی سهراب چند تا مغازه آن طرف تر بود. سهراب یالله» گفت و رفت توی خانه با دست اشاره کرد که بیایید تو رفتیم توی خانه سهراب راهش را به طرف حیاط خلوت کج کرد و ما هم به دنبالش به حیاط خلوت که رسیدیم چراغ را روشن کرد در یک چشم بر هم زدن نور چراغ ریخت روی دیوار آجری و سیاه حیاط خلوت. همه سرک کشیدند. سهراب قفسی را که گوشه ی حیاط خلوت بود نشان داد و گفت: یک هفته است که این خرگوش توی قفس است مشتری خوبی گیر آوردم و جغد را با قیمت شیرینی فروختم. این دو سه روزه که جغد توی این محله نبوده.» نگاهی به خرگوش انداختم انگار سبیلهایش را تاب میداد و به ما می خندید. بابام دیگر معطل نکرد. فقط چپ چپ نگاهی به عمران خان انداخت و دست مرا گرفت. در حالی که از سهراب خجالت کشیده بود خداحافظی کردیم و آمدیم بیرون آن قدر تند که از همه جلو افتادیم به فکر خرگوش و جغد بودم که با صدای کت شلواری نگاهم به او افتاد. او با دست چپ یک کیسه ی شکر را به دوش گرفته بود با دست دیگرش... خدایا باورش برایم خیلی مشکل بود آستین پیراهن بابام را کشیدم و گفتم: «بابا آنجا را ببین میوه خوری بلوری ما ... بابام بی اختیار ایستاد کت و شلواری را برانداز کرد و گفت: «نه بابا گوهر خانم گفت که آن میوه خوری خُرد و خاکشیر شده بعد به من زل زد و گفت: «لعنت بر شیطان پس برای همین عمران این سروصداها را راه انداخت.»

حالا چی کار کنیم؟

کمی این پا و آن پا کرد و گفت: «اصلاً از کجا معلوم که همان میوه خوری ما باشد؟

۱۵

مگر فقط ما از این کاسه های بلوری داشتیم؟!

اسفندماه هزار و سیصد و شصت و پنج

بچه های کوچه درباره ی کوچه هایی است که دیگر «کوچه» نیستند و درباره ی بچه هایی است که دیگر «بچه» نیستند؛ اما هستند. یادشان بخیرا در مجموعه ی سه جلدی بچه های کوچه شما نه تنها از خواندن ماجراهای جذاب و شیرین لذت میبرید که فضا و زندگی مردم تهران قدیم را هم میشناسید. محمد میرکیانی که خود در یکی از محله های قدیمی تهران متولد شده حال و هوای سالهای دور این شهر را به زیبایی هرچه تمام تر تصویر کرده است.

کودکان و نوجوک

قيمت

این کتاب برای گروستی بالاتر از ۹ سال مناسب است.