«مانی»، رئیس پیشین بانک مرکزی فدرال در امریکا (آلن گرینسین) گفته بود، اتکاي به نفس و کاهش مقررات و کمک های دولتی دو روی یک سکه هستند. آن ها مدعی اند که تنها نظام ها و بنگاه هایی می توانند آینده بشر را شکل دهند که مبنای خود را بر خودگرایی گذاشته باشند. تعاونی به دلیل تأکید بر همکاری و همیاری و در اندیشه دیگران بودن، با چنین مبنایی سازگار نیست و درنتیجه، آینده ای ندارد. آیا این ادعا درست است؟ آیا خودگرايی مبنای قدرتمندی برای اخلاق است؟ آیا این اخلاق درحال فراگیر شدن است؟ آیا تعاونی ها با جهانی که این اخلاق در آن محوریت دارد، ناسازگارند؟ نویسنده ضمن پاسخ به این پرسش ها، تاریخچه تعاونی ها در جهان و ایران را بررسی و اصول مطرح در تعاونی ها را معرفی می کند.