نویسنده در این کتاب از مفهوم «ملت» به عنوان واحدی فرهنگی از مردم که خود را شبیه یکدیگر می بینند، دفاع می کند. او مردمی که در زبان، نظام اعتقادی و حسی تاریخی با یکدیگر شریک هستند را در یک دسته قرار می دهد. از سوي دیگر او ملی گرایی را اعتقاد به لزوم تعلق تمامی اعضای یک ملت به یک واحد سیاسی یکسان، تعریف می کند. به اعتقاد «گِلنر» در جوامع پیشاصنعتی، مرزهای موجود میان اجتماعات تنها به وطن پرستی خام مجال بروز می داده است. اما اوج گیری صنعتی سازی تعدادی دیگر از پیشرفت ها همچون تحصیلات استاندارد شده، بورکراسی ملی و شهرنشینی را در سطح ملی با خود به همراه آورد که همه آن ها رشد ملی گرایی را محتمل تر کردند.