این کتاب، اثری است درباره بخشش و گذشت، اما در سطحی کلان. «دیوید ریف»، تلاش کرده است تا نشان دهد که ملت ها گاهی می توانند و باید آنچه به لحاظ تاریخی بر سرشان رفته است را فراموش کنند و اراده ای معطوف به آینده داشته باشند. بپذیرند که گذشته ها، گذشته است و برای نگریستن به آینده باید از گذشته درس گرفت و آن را فراموش کرد. نویسنده، با بررسی نظرات فیلسوفان مهم حوزه ی یادسپاری و حافظه، یادسپاری و فراموشی را در برابر یکدیگر گذاشته و نشان داده که همواره نباید به یاد داشت، اگرچه یکی از اصلی ترین ویژگی های انسان باشد، اما در کنار آن انسان فراموش‍کار است و این فراموشکاری می تواند یکی از صفاتی باشد که نگرش ملت ها به آیند ای روشن تر را شکل می بخشد.