کتاب ما کو تا اونا شیم؟

شاعران ما هزار سال از لب شیرین نوشتند هرچه فرهاد بود مرض گند گرفت شاعران ژاپن اما از ناوک مژگان سرنگ انسولین ساختند ما کو تا اونا شیم؟ *** در خانه از لولو مرا ترساند در کوچه از جهود در مدرسه از آقا ناظم ترسیدم در اداره از پاکسازی حالا هم که بازنشسته شده ام از فشار قبر می ترسم با این حال نوه ام حدیث می گوید: من از اچبل اچسیل می تلسم! و ملیحه غش غش می خندد و می گوید: نترس عزیزم بابابزرگ که دم نداره! *** سر صبح نشسته ام برای شعر ملیحه می گوید: حالا وقت شیر است نه شعر بدون شعر از خانه خارج می شوم گاوی می آید صف شیر را به هم می زند بدون شیر به خانه برمی گردم ملیحه می گوید: حالا وقت شعر است نه شیر شیر می شوم صف گاوهای جهان را بر هم می زنم! *** می گویم چای بیاورم؟ ملیحه سکوت می کند و من نمی دانم سکوت علامت رضاست یا جواب ابلهان خاموشی ست! *** ملیحه می داند به تمام بانک ها بدهکارم جز بانک خون این شعار را جدی بگیریم: اهدای خون، اهدای زندگی ست فردوسی سی سی سی به زبان فارسی خون اهدا کرد فارسی را از مرگ حتمی نجات داد ما به فردوسی بدهکاریم فردوسی مرسی، یاشا اجرکم عندالله!