خانه می آمدم صبح ها هم یک ساعت زودتر برای رفتن به مدرسه از خانه بیرون می آمدم این طوری پیش از این که پدرم از خواب بیدار شود از آن جا بیرون زده بودم هنوز هم میتوانم آن تنهایی را احساس کنم هر روز صبح در حیاط مدرسه تنها می نشستم و منتظر میشدم تا سروکله کسی پیدا بشود. خنده دار این بود که والدین من هیچ وقت متوجه نشدند من نیستم. از گلن پرسیدم آیا به نظرش الآن در بزرگسالی همان ترسهایی که در کودکی نمی گذاشتند خودش را اثبات کند کنترلش نمی کنند؟ گلن با ناراحتی تأیید کرد: چرا! حدس میزنم همین طور باشد هیچ وقت نمی توانم حرفی بزنم که باعث دلخوری کسی بشود آن قدر کلمات را در خودم فرو میبرم که فکر کنم روزی همه را بالا بیاورم نمیتوانم جلوی مردم در بیایم حتی افرادی که هیچ علاقه ای به آنها ندارم. اگر فکر کنم حرف هایی که میخواهم بزنم باعث ناراحتی کسی می شود، اصلاً نمی توانم به زبان بیاورم همین گلن هم مانند بسیاری از فرزندان بزرگسال الکلی ها، در برابر عواطف همه احساس مسؤولیت میکرد؛ درست همان طور که در جوانی در مواجهه با پدر و مادرش بود. او زمانهای طولانی از رویارویی با والدینش سر باز می زد چون نمی خواست باعث عذاب کسی از جمله خودش بشود. او نمی توانست احساساتش را ابراز کند باید در همان عالم کودکی سرکوبشان می کرد و این الگو را در زندگی بزرگسالی اش نیز ادامه داد وقتی گلن پدرش را به رخت خواب می برد