دلم می خواست این شهامت را داشتم بروم نزدیک یک پاسگاه عراقی و داد بزنم من این جام! لعنتی ها بیایید و مرا بگیرید و بکشید. راستش این که واقعاً به جان آمده بودم. دقیقه ها می گذشتند اما کند. بالاخره ساعت شد ۱۰ شد. ۱۱ شد. صدای اذان از روی ترانزیستوری عرب ها از دور به گوش می رسید. از فاضل هیچ خبری نبود. هر چه از روز می گذشت دلواپسی و وحشت من بیشتر می شد. حالا دلم می خواست خورشید نرود. بماند. همین طور بتابد تا از این قفس زودتر خلاص شویم. وضع ما درست مثل پرنده های گرفتار در قفس بود که هر آن انتظار داشتند سرشان را ببرند. خورشید خیلی زودتر از آنچه فکرش رو می کردم رفت. غروب شد. آخر در کوهستان آفتاب زودتر می رود. دیگر به ساعت هم نگاه نمی کردم. پاک ناامید شده بودم.