به صورت هیولاها و اشباحی هول انگیز در می آورد. ریسمانی در سیمای ماری سهمگین جلوه گر می شود؛ کنده ی درختی به شکل حیوانی کمین کرده در نظر میآید که آماده ی جهیدن بر آدمی است. آدمی شب هنگام به جهت آن که برای ارتباط با جهان پیرامون تنها از دریافت های سمعی خویش یاری می جوید، دستخوش پندارهایی و هم آلود میگردد؛ و این دریافتهای سمعی اهمیت و اعتباری بیش از حد می یابند. آوایی که از وزش باد بر میخیزد ناله ی برگهای فرو افتاده در زیر گامها، زمزمه ی جویبار صدای خزندگان، حشره ها، دیگر جانوران و بطور کلی آواهای طبیعت که فعالیت و تکاپوی زندگی در آن شب هنگام همانقدر گسترده و نیرومند است که به هنگام روز، تمامی این امور برای آدمی موضوع و مایه ی بدگمانی بیمناکی و هراس است پرتوهای و هم انگیز ماه بر برگهای لرزان درختان که دست نوازشگر نسیم به آرامی حرکتشان میدهد فرو میباشد. در این حال به ناگاه موجودی غیر واقعی و خیالی روشن و شفاف تولد می یابد. این موجود پندارین هر چه بیشتر مبهم و نامشخص باشد به همان نسبت نیز هراس انگیز و دهشتبار است. اینک یک شبح تولد یافته است این شبح در نظر نیاکانمان در عصر پارینه سنگی»، مرده ای شمرده میشده است از گور برآمده که پیرامون زندگان پرسه می زند؛ تا نفس زندگی را از آنها بستاند و با مکیدن خون بدنشان زندگی را از سر گیرد...