کتاب حاضر، اشاره ای است به بی تفاوتی به گرسنگی جهانی و تأکیدی است بر حضور «غذاهای آشغال» که به طور چشمگیری پس از پایان جنگ جهانی دوم به عنوان محصولی از رژیم سرمایه دارانه غذا پدیدار شدند. البته «غذای آشغال» یک اصطلاح است، اما اصطلاحی است که معنای دقیقی را می رساند. نویسنده بیان می دارد که تصور شایعی وجود دارد که می گوید سرمایه داری و دموکراسی هر دو تقویت کنندهٔ یکدیگرند. یکی از اهداف این کتاب نشان دادن این است که این فرضیه تا چه حد بی معناست. این کتاب به ناعقلانیت ها و تضادهای ادارة سرمایه دارانه نظام کشاورزی و تأمین غذا می پردازد؛ قطحی ای که هم اکنون در جهان وجود دارد فقط یکی از نمودهای نگران کنندهٔ متعدد این ناعقلانیت هاست.

امروزه صنعت غذا، که بزرگ ترین صنعت در ایالات متحده است، نه تنها تا حد زیادی سرمایه دارانه است، بلکه به سبک و سیاقی سرمایه دارانه به سطح بالای بهره وری خود مفتخر است. مزارع خانوادگی ای هم که هنوز در برخی مناطق باقی مانده اند غالباً تابع نوعی سیستم جریان سرتاسری شده اند؛ در این جریان سرتاسری شرکت های بزرگ با در اختیار داشتن نهاده ها و فرآورده ها، کشاورز را تبدیل به زائده ای از تصمیمات شرکت ها می کنند، تصمیماتی که فرآیند کشاورزی را از پیش تعیین می کند. خلاصه، در این حالت مزرعۀ خانوادگی آزادی عمل خود را از دست می دهد و به طور تمام و کمال به بخشی از جریان سرمایه تبدیل می شود. در دورۀ پس از جنگ دوم، آن قدر محصولات و فناوری های جدید _بی توجه به چگونگی تولید آن ها_ ابداع شد که هیچ دوره ای از تاریخ بشر را نمی توان با آن قیاس کرد. در این دورۀ بی توجهی که به طورکلی خصلت یورش سرمایه داری برای کسب سودهای بیشتر است با ملزومات جنگ سرد تکمیل شد. جنگی که یک وجه آن، رقابت میان ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی برای رشد اقتصادی بیشتر بود؛ و در حالی که برای آسیب های زیست_محیطی ناشی از تمرکز سرسختانه ی شوروی بر رشد اقتصادی هیاهوی بسیار زیادی به پا کردند، یک چوب خط منصفانه می تواند نشان دهد که آسیب های زیست محیطی سیاست های اقتصادی ایالات متحده به همان اندازه یا حتی بیشتر مخرب بوده است.