هری گفت: «می تونین همچنان به عنوان قرارگاه ازش استفاده کنین واسه م مهم نیست. اصلا مال ،خودتون من نمیخوامش هری نمیخواست دیگر هرگز به خانه ی پلاک دوازده خیابان گریم ولد پا بگذارد. فکر میکرد خاطره ی سیریوس که تک و تنها در اتاق های تاریک و نم کشیده اش رد و اسیر خانه ای شده بود که به که به هر دری میزد تا از آن بگریزد، تا آخر عمر رهایش پرسه می زد و ا نخواهد کرد. دامبلدور گفت: «سخاوتمندانه ست. اما موقتاً اون ساختمون رو تخلیه کردیم.» «چرا؟» عمو ورنون زیر لب حرفهایی میزد و لیوان هم که دست بردار نبود، محکم خود را به سرش می گویید. دامبلدور پچ پچهای عمو ورنون را نشنیده گرفت و گفت: «طبق رسم و رسوم خاندان بلک خونه باید به نواده ی مستقیم خاندان برسه یعنی به وارث مذکر بعدی با نام خانوادگی بلک سیریوس آخرین عضو مذکر این خاندان بود چون برادرش، رگیولس قبل از اون از دنیا رفته بود و هیچ کدومشون فرزندی نداشتن با اینکه در وصیت نامه ی سیریوس به روشنی اومده که می خواست خونه مال تو بشه امکانش هست طلسم یا افسونی روی ساختمون گذاشته باشن تا مطمئن بشن کسی که پاک نژاد نیست، نمی تونه صاحبش بشه.» تصویر روشن و زنده ی تابلوی مادر سیریوس که در راهروی خانه ی پلاک دوازده خیابان گریمولد کف به لب آورده بود و جیغ میکشید در ذهن هری نقش بست. گفت: «بعید نیست گذاشته باشن. دامبلدور گفت: درسته اگه چنین افسونی وجود داشته باشه مالکیت خونه به بزرگترین قوم و خویش زنده ی سیریوس منتقل میشه که یعنی دختر خاله ش، بلاتریکس لسترنج» هری بدون اینکه متوجه باشد چه میکند از جا جست تلسکوپ و کتانی هایی که روی پایش بود به زمین افتاد و قل خورد قرار بود بلاتریکس لسترنج قاتل سیریوس خانه ی او را ارث ببرد؟ گفت: «نه!»