نمایش به مثابه رسانه ای جهانی، یکی از بهترین و مؤثرترین راه ها برای معرفی و استفاده ی کاربردی از ادبیات غنی و پربار ایران زمین است. آثار پرارزشی چون «مثنوی»، دریایی است از دانش، منش و آگاهی هایی که در هر عصری برای ایرانیان و چه بسا برای جهانیان می تواند منشأ تحوّلات فکری و درونی باشد، ازاین رو، درک قابلیت های نمایشی در این گونه آثار می تواند فرصت مغتنمی برای رویکرد دوباره و اثرگذار به این شاهکارهای ادبی ـ هنری باشد. پرواضح است که تلفیق نمایش و شعر، به دریافت های نوینی در زمینه ی زیبایی شناسی و معنا شناسی در آثار ادبی منجر می گردد؛ پس با این نگرش می توان، فنون بلاغت و ابزارهای بیانی را با اسلوب و کاربردی نوین در آثار ادبی جویا شد. با توجّه به گرایش نسل معاصر، به دریافت های تازه و تحلیل آثار ادبی و هنری با تکیه بر دانش هرمنوتیک، اهمیت و جایگاه این گونه پژوهش ها، بیش از پیش آشکار می گردد. هنر درام و هنر ادبیات در کنار هم، باعث تداوم رابطه ی پویای مخاطب و متن در آثار کلاسیک می شوند. آثاری که هویت و اندیشه ی پاک ایرانی با آن ها پیوندی دیرین دارد؛ بنابراین نگرش دراماتیک به آثار کهن ادبی فرصت آفرینش دوباره ی این آثار با زبان عصر حاضر است.