نسل زِد(Z) نخستین نسلی در تاریخ بود که دوران بلوغ را با دروازه ای در جیبش سپری کرد؛ دروازه ای که متأسفانه او را از اطرافیانش دور کرد و به دنیای بدیلی برد که هیجان انگیز، اعتیادآور، بی ثبات و البته نامناسب برای کودکان و نوجوانان بود. نسل مضطرب روایتگر اتفاقی است که برای نسل زِد رخ داده است. ادعای اصلی جاناتان هایت در این کتاب این است که دو گرایش موجب شد کودکان متولدشده پس از سال ۱۹۹۵ به نسلی مضطرب بدل شوند: محافظت مفرط از فرزندان در برابر دنیای واقعی، و محافظت اندک از آنان در دنیای مجازی. چنین گرایشاتی باعث شد تا این نسل با چالش های دنیای واقعی که همچون واکسنی برای مواجهه با اتفاقات دنیای بزرگسالی عمل می کند، روبه رو نشود. از دیگر سو این نسل به شکلی فزاینده با محتوای بزرگسالان و فضای نامناسب در تماس بود و بسیاری از تعاملات اجتماعی و فیزیکی را از دست داد. این ورود نابه هنگام به دنیای بزرگسال ها و عدم تماس با اتفاقات دنیای واقعی و انسان ها باعث شد تا نسلی مضطرب پرورش پیدا کند... هایت با تحلیلی عمیق و داده هایی دقیق نشان می دهد چگونه فناوری های نوین، شبکه های اجتماعی و تغییرات فرهنگی، مغز و رفتار نسل جدید را دگرگون کرده اند. او هشدار می دهد که این تغییرات موجی از اضطراب، افسردگی و انزوای اجتماعی را در میان جوانان به راه انداخته است. اما نسل مضطرب فقط یک هشدار نیست؛ این کتاب راهکارهایی عملی در اختیار والدین و معلمان و سیاست گذاران می گذارد تا به کودکان کمک کنند در این دنیای دیجیتالی، سالم و شاد رشد کنند. نسل مضطرب نه تنها چشم های شما را به واقعیتی تلخ باز می کند، بلکه امید و راهکارهایی برای ساختن آینده ای بهتر به شما می دهد.

هوشمند دریچه ای را به سوی جهانی از تجارب بالقوه تازه، از جمله بازی های ویدئویی که انواعی از بازی ها به حساب می آیند و دوستیهای مجازی از راه دور، می گشایند. اما چنین فرصتی به بهای کاهش انواع تجاربی تمام میشود که انسان ها همسوی با آنها تکامل یافته اند و برای بدل شدن به بزرگ سالانی با کارایی اجتماعی، به وفور بدان ها محتاج اند. وضعیت به این میماند که به نوزادانمان آیپدهای مملو از فیلم های پیاده روی بدهیم منتها این فیلم ها به قدری جذاب باشند که بچه هایمان هرگز خودشان تلاشی برای تمرین راه رفتن نکنند.

نحوه استفاده جوانان از رسانه های اجتماعی معمولاً شباهتی به بازی های آزاد ندارد. در واقع پست کردن مطالب و اظهار نظر در رسانه های اجتماعی، نقطه مقابل تعریف گری از بازی آزاد است. زندگی در فضای پلتفرم ها جوانان را وامی دارد تا به مدیران برند خویش بدل شوند و همواره به پیامدهای اجتماعی تک تک عکس ها، ویدئوها، اظهار نظرها و ایموجی های انتخاب شده خود بیندیشند. بدین ترتیب هر اقدامی لزوماً به علت خودش انجام نمیشود، بلکه تمامی اقدامات تا حدی ماهیتی استراتژیک دارند. به تعبیر پیتر گری، طی این فعالیتها افراد آگاهانه درصدد دستیابی به اهدافی معطوف به خود فعالیت هستند حتی برای آن دسته از بچه هایی که هیچگاه مطلبی پست نمی کنند، صرف وقت گذرانی در رسانه های اجتماعی کماکان میتواند زیان بار باشد؛ به سبب مواجهه مزمن با مقایسه های اجتماعی معیارهای دست نیافتنی زیبایی و از بین رفتن مجال لازم برای دیگر