عُمَرعلی پسر نوجوان 12ساله ای است که در یکی از روستاهای پاکستان زندگی می کند. روزهای آخر تابستان است و او که توانسته بورسیه ی تحصیلی یکی از بهترین مدارس پاکستان به نام غالب را کسب کند از اینکه باید مادرش، دوستانش و اهالی روستا را ترک کند احساس غمگینی دارد اما او می داند که رفتن به این مدرسه می تواند سرنوشتش را به عنوان پسر یک خدمتکار برای همیشه عوض کند. عمر تبدیل به افتخار مادرش و تمام اهالی روستا شده و سطح انتظارات از او بالا رفته است. عُمَر پسر بلندپروازی است. او عاشق فوتبال و نجوم است و از درس هنر چیز زیادی نمی داند. مشتاق است که با رفتن به مدرسه ی غالب این علایقش را دنبال کند. اما زمانی که به مدرسه ی غالب می رود تمام تصوراتش از مدرسه تغییر می کند. مدرسه متعلق به طبقات مرفه جامعه ی پاکستان است و عمر و دیگر بچه های بورسیه ای برعکس بچه های ثروتمند که با پول شهریه وارد مدرسه شده اند، باید تلاش کنند که بهترین نمرات را بگیرند تا اجازه ی ادامه تحصیل را داشته باشند. چیزی که عمر به زودی متوجه می شود این است که شرایط متفاوتی برای بچه های بورسیه در نظر گرفته شده است، شرایطی مانند اینکه بچه های بورسیه ای حق شرکت در کلاس های فوق برنامه مانند فوتبال و نجوم را ندارند؛ باید کارهای خدماتی مانند کار در آشپزخانه، تمیزکردن سالن و غیره را انجام بدهند و از آن طرف بهترین نمرات را هم کسب کنند. رفتار بد بچه های ثروتمند و رفتار تبعیض آمیز مسئولان مدرسه عمر را آزار می دهد. عمر احساس تنهایی می کند و تنها معلم هنر است که او را درک می کند. عمر برای فرار از استرس به هنر کولاژ روی می آورد و شبانه روز درس می خواند اما هرچه بیشتر تلاش می کند کمتر به نتیجه ی دلخواه می رسد تاجایی که در آستانه ی اخراج از مدرسه قرار می گیرد. آیا او می تواند همچنان بورسیه ی مدرسه را حفظ کند و خطر اخراج را از سر بگذراند؟...