قلب من گاهی خرگوشی نوبالغ بود در مرغزاری بهاری و گاهی پرنده ای بود که آزادانه در آسمان پرواز می کرد؛ به هرحال هنوز نمی توانستم قلبم را کنترل کنم. آری، قلب همان امر گریزان است و امر گریزان قلب است و سخت فراچنگ درک می آید. هاروکی موراکامی، نویسنده ی نام آشنای ژاپنی، از نویسندگانی است که تایید مخاطبان جهانی و منتقدان ادبی را با هم دارد؛ هم مردم کتاب هایش را مثل ورق زر می برند و هم اهالی حرفه ای ادبیات برایش کف می زنند. رمان حاضر نیز همین ویژگی را دارد و به رغم کوتاه زمانی از انتشار نسخه ی ژاپنی در جهان، بسیار موردتوجه واقع شده است. موراکامی، سال 1949، در کیوتو به دنیا آمد، یعنی زمانی که ژاپن دوران پساجنگ جهانی دوم را می گذراند و وضعیتی دوگانه در قبال فرهنگ امریکایی داشت: هم در جنگ از این کشور دشمن شکست خورده بود و هم فرهنگ امریکایی در حال نفوذ در فرهنگ سنتی خانواده های ژاپنی بود. این دوگانگی و تاثیرات آن، بر فضای ذهنی و داستانی موراکامی نیز تاثیر بسیار داشته است؛ چنان که گرچه او گاه از سوی ادبای هم وطنش محکوم به بی اعتنائی به ساختار ادبیات ژاپن و به اصطلاح غربی بودن می شود، ولی هم زمان رگه هایی بسیار شرقی نیز در آثارش دارد.

بشقابی شکل پیرمرد انگار سؤالم را شنیده بودند چون جواب داد: «اوه، قطعاً به روح بود. درست بعد از نیمه شب از خواب بیدار شدم زنی رو دیدم که زیر نور سفید مهتاب، تنهای تنها روی به صندلی توی بالکن نشسته بود. با نگاه اول متوجه شدم که روحه امکان نداشت زنی به اون زیبایی توی دنیای واقعی وجود داشته باشه از همین فهمیدم که اون مال این دنیا نیست. چون از این کره ی خاکی نیستن این قدر زیبا میشن با دیدن اون زن هم لال شده بودم و هم خشکم زده بود با خودم فکر کردم برای این زن میشه آدم همه چیزش رو بده. با طیب خاطر حاضر بودم پا دستم یا حتی کل زندگیم رو بدم بهش وصف زیباییش رو نمی شد با کلمه بیان کرد؛ انگار بهترین رؤیایی بود که توی تمام عمرم دیده بودم.» پیرمرد اینها را گفت و سپس سکوت کرد و با دقت به باران بیرون از پنجره خیره شد.

شهر و دیوارهای نامطمئنش داستانی عاشقانه است درباره ی جست و جو در خود جای داده اند و تمثیلی است برای این روزگار غریب داستان در مرز خیال و واقعیت روایت میشود و میان شهر محصور میان دیوارها و دنیایی که میشناسیم یا تصور میکنیم میشناسیم رفت و برگشت دارد. پسر و دختری نوجوان عاشق هم میشوند. دختر به او می گوید خود واقعی اش جای دیگری است. شهری محصور میان دیوارها که تکشاخ ها در آن جولان می دهند و کتابخانه ها به جای کتاب رویاهای باستانی دارند و تکنولوژی در آن جایی ندارد. دختر ناگهان و به شکلی مرموز ناپدید میشود مرد در جست و جوی او در میان سالی به شهر و میان دیوارها میرسد و دختر را می باید که هنوز همان سن دیدار اولشان را دارد همه چیز ظاهرا مطابق گفته های دختر است، اما پشت این نقاب دل فریب ماجرایی شوم خفته چه کسی حاضر است برای حضور در رویایی منجسم، سایه اش را رها کند؟ انسانها مثل هوای دم و بازدم ما زودگذر هستن و فعالیت های روزمری زندگی چیزی نیستن جز سایه ای گذرا و در عین حال پویا همیشه مجذوب این کلمات بودم اما فقط بعد از مرگم و تبدیل شدن به چیزی که می بینی معنای واقعی کلمات رو فهمیدم آره ما انسانها آهی بیش نیستیم و حالا که مردم دیگه حتی سایه هم ندارم