کتاب حاضر، داستانی است که نگارنده باظرافت، استعاره‌ای از زندگی مدرن می‌سازد که در آن عادت به ندیدن ما را قادر می‌سازد که چیزهایی که مستقیماً بر زندگی آشنای ما تأثیر ندارند را نادیده بگیریم. اما نمی‌خواهد که ما داستان او را به‌عنوان یک تمثیل بدانیم بلکه آن را در قالب یک داستان پلیسی جنایی که در موقعیتی عجیب‌وغریب روی می‌دهد به ما عرضه می‌کند. نگارنده در این داستان بار دیگر خود را به‌عنوان نویسنده‌ای اصیل و باهوش اثبات می‌کند. در داستان می‌خوانیم: «نمی‌توانستم خیابان یا بخش زیادی شهرک را ببینم. بلوک‌های خشتی رنگ از همه طرف ما را احاطه کرده بود».