یوشینو: افسانۀ دربار جنوبی در میانه ی دوران کاری بی نظیر جون ئیچیرو تانیزاکی نوشته شده است. وقتی یوشینو: افسانه دربار جنوبی را نوشت، رمان ها، داستان ها، نمایشنامه ها و مقاله های بیست سال اول فعالیتش تحت عنوان «مجموعه آثار» گردآوری و چاپ شده بودند. ولی تا سی وپنج سال بعد هم با انتشار آثار جدید، به شوکه کردن و سرگرم کردن مخاطبانش و پربارترکردن کارنامه ی شاخصش ادامه داد. این نوولا حکایت دو دوست است که باهم به کوهستانی در جنوب کیوتو می روند، یکی در پی کشف رازی اسطوره ای و دیگر در پی یافتن چیزی در گذشته ی خود. تانیزاکی درباره ی این داستان می گوید: «تماشای منظره ی شکوفه های گیلاس در توکیو، صرفا مسئله ی نشستن در اتاق چای خوری پشت صفحه های بامبویی، تاروی پخته، تخم مرغ آب پز و نوشیدن است. در سایه ی این گل ها یوشیتسونه، واکابانونایشی، شیزوکا، تادانوبو، گنکوروی روباه، طبل هاتسونه یا زره هیودوشی وجود ندارد. تماشای شکوفه ها بدون این ها، برایم اصلا تماشای شکوفه ها به نظر نمی رسد... در شکوفه های توکیو خیالی وجود ندارد. ولی وقتی رفتم تا شکوفه های معروف غرب ژاپن را ببینم، احساس کردم ممکن است شبح واکابانونایشی یا بانو شیزوکا را ببینم، و حتی هرازگاهی احساس می کردم تبدیل به روباه یا گونتا شده ام و مفتون صدای طبل یا سوت دارم پرسه می زنم.»