مصریان به زندگی پس از مرگ معتقد بودند. یکی از راه‌های داشتن زندگی ابدی، حفظ بدن مرده بود. به همین علت، جسد مردگان را با نوارهای نخی باندپیچی می‌کردند؛ به این کار «مومیایی کردن» می‌گفتند. پس از مرگ شخص، اعضای داخلی جسد را بیرون می‌آوردند و آنها را در گلدان‌های جداگانه می‌گذاشتند، سپس جسد را با شربت خرما می‌شستند و در محلول نمک می‌خواباندند تا ظرف مدت 40 روز بدن خشک شود. پس از آن، پوست جسد را با روغن آغشته می‌کردند تا نرم شود و چشم و موی مصنوعی برای آن می‌گذاشتند. سپس جسد را با 20 لایه نوار نخی می‌پوشاندند و به همراه لوازم ضروری وی برای زندگی پس از مرگ در مقبره‌ها می‌گذاشتند. برخی افراد مومیایی‌ها را به کشورشان سوغات می‌بردند. مقبرة یکی از مشهورترین مومیایی‌ها در سال 1922 توسط هوارد کارتر کشف شد. کتاب حاضر اولین مجلد از مجموعة «تجربه‌های ترسناک» است و دربارة رسوم قدیم مصریان دربارة مومیایی کردن اجساد نگاشته شده است.