درست است که هرروزه از طریق تلویزیون ها و رادیوها و شبکه های اجتماعی مزخرفات زیادی به خورد مردم داده می شود و درصد زیادی از افراد جامعه هم آن ها را قبول می کنند، اما ادعای هوگو مرسیه این است که انسان ها آن قدرها هم که به نظر می رسد ساده لوح و زودباور نیستند. او به عنوان روان شناس شناختی و تکاملی در برابر تحقیقات علمی گسترده ای می ایستد که از یونان باستان تا امریکای قرن بیست ویکم، از جوامع عقب مانده تا جوامع پیشرفته، شواهدی فراهم می کنند تا نشان دهند اکثریت مردم زودباور و ساده لوح اند. اما ادعای او برخلاف این است: ما هرچیزی را به سادگی نمی پذیریم، حتی اگر آن را اکثریت مردم یا شخصیت های کاریزماتیک پذیرفته باشند. ما می توانیم تشخیص دهیم به چه کسی اعتماد کنیم و چه چیز را باور کنیم، ما به سادگی تحت تأثیر دیگران قرار نمی گیریم. مرسیه با معرفی سازوکارهای «پذیرندگیِ محتاطانه» و بررسی شواهدی از روان شناسی تجربی نشان می دهد که حتی نوزادان نیز به این سازوکارها مجهزند. این سازوکارها به ما کمک می کنند بیشتر ادعاهای مضر و خطرناک را رد کنیم، و درعین حال دلیل پذیرش برخی ایده های غلط را نیز توضیح می دهند. پیام روشن این کتاب آن است که اغلب تلاش هایی که برای متقاعدکردن توده ها انجام می گیرند، از تبلیغات گرفته تا شست وشوی مغزی، به شکلی مفتضحانه شکست می خورند. خوانندگان درخواهند یافت که چرا برخی ایده های غلط مقبولیت عام می یابند، درحالی که برخی اندیشه های درست به سختی راه خود را میان عامه ی مردم باز می کنند.