(شعر فارسی،قرن 14);ایستاده ام بر سَریر تابوت و شکل ابری کارکشته می گریم می پذیرم فوت شده ام و روزنامه در تیتر اول، مردنم را نفیر می کشد برمی خیزم از گور به احترام چراغ ها و در سطرهای میانی گوش دیگرم را می بُرم برمی خیزم از گور و سفر می کنم در یال های سفیدت، سمفونی گیس هات بر ضریح شانه ات به گردش درآمده است تو در فارسی تحریف شده ای و جویده ای سرم را ای اجابت نور بر کرانۀ بعدازظهر برگ برگ افروخته ام و آرمیده ام در تضرّع پهلوهات مرداب دفن شده در هنجارِ رود درحالی که انگورها در نبض خون غوطه ورند من پاسخ مفصلی برای تشنج تاک هام در بال توکاها در آن پهنای نحیف موسیقی وداع نواخته می شود ای صلابت ستوه! در احتمال مرگ برمی خیزم از گور به احترام چراغ ها و می پرسم آیا گوش هایی که بریده شده اند صداها را می شنوند؟