هریت و وین از زمان دانشجویی، زوج کامل و معرکه ای محسوب می شدند - مثل نمک و فلفل، عسل و چای، خرچنگ و نان رول، با هم جور بودند. اما حالا، به دلایلی که هنوز در موردشان صحبت نکرده اند، این طور نیستند. شش ماه پیش از هم جدا شدند و هنوز به بهترین دوستانشان نگفته اند. به همین دلیل است که خود را با هم در بزرگ ترین اتاق خواب ویلایی در شهر مِین می بینند که ده سال است پناهگاه سالانه ی گروه دوستانه شان بوده است. پناهگاه سالانه ی آن ها از دنیا، جایی که برای یک هفته ی پر جنب وجوش و آبی، زندگی روزمره شان را کنار می گذارند؛ مقدار زیادی پنیر، شراب و غذاهای دریایی می خورند؛ و هوای نمکی ساحل را همراه با افرادی که بیش از همه آن ها را می فهمند، تنفس می کنند. اما امسال، هریت و وین درحالی که تلاش می کنند متوجه نشوند هنوز چقدر هم یکدیگر را می خواهند، دروغ می گویند. زیرا ویلا دارد فروخته می شود و این آخرین هفته ای است که همگی با هم در این مکان خواهند بود. آن ها نمی توانند قلب دوستانشان را بشکنند، بنابراین نقش خود را بازی خواهند کرد. هریت رزیدنت جراحی سخت کوش خواهد بود که هرگز دعوایی را شروع نمی کند و وین، جذاب بی خیالی که هرگز اجازه نمی دهد تَرَک ها نشان داده شوند. این نقشه ای بی عیب و نقص است (البته اگر از فاصله ی دور و با عینک آفتابی آغشته به ضدآفتاب نگاهش کنی). بعد از سال ها عاشق بودن، مگر چقدر می تواند سخت باشد که یک هفته نقشش را بازی کنی… درست جلوی کسانی که بیش از همه تو را می شناسند؟