نشانه شناسی تفسیر عرفانی یکی از معدود آثار تألیفی در زمینه ی تفسیر عرفانی است که برای نخستین بار توسط انتشارات هرمس در زمستان ۱۴۰۳ منتشر می شود. هدف از این تحقیق ارائه ی کتابی در زمینه ی نقد ادبی نیست، بلکه تلاشی است که تا حد امکان الگوها و ساختارها و نظام نشانه های موجود در ژانر تفسیر عرفانی را به طور کلی بررسی کند و به این منظور از روش های مختلف نقد ادبی سود برده است. مسلّم است که هریک از دستگاه های نقد قوانین و نقاط قوت و ضعف خود را دارد و در مواردی نیز این دستگاه ها یکدیگر را نفی می کنند. نگارنده ی این اثر به منظور دستیابی به روش های مناسب برای بررسی متن تفسیرهای عرفانی تا جایی که توانش اجازه می داده و با موضوع ارتباط داشته از دستگاه های مختلف نقد استفاده کرده و خود را پایبند به یک دستگاه فکری نکرده است. هرجا هدفش اقتضا می کرد از تلفیق این دستگاه ها با یکدیگر ابایی نداشته و هر روشی را که به نوعی به هدف او، که تعیین الگوها و قراردادهای حاکم بر نظام نشانه های تفسیر عرفانی به منظور درک چگونگی تحول زبان عرفانی در این تفسیرها است، کمکی می کرد و فایده ای داشت مورد استفاده قرار داده است.