چه با شکوه از در ورودی ساختمان خارج شد. یک مانتوی بلند به رنگ یشمی پوشیده بود شالی از آن رنگ روشن تر به سر داشت و با كيف و كفش قهوه ای نهایت سلیقه را به کار برده بود. نگاهش به من افتاد، سلام کردم جلوتر رفتم از پله ها بالا رفتم تا کمک کنم از آن پایین بیاید قبل از رسیدن به اتومبیل یک بسته کوچک شکلات به طرف من دراز کرد و گفت این هم جایزه ات که به موقع آمدی دنبال من. نمی دانست که من برای این که سر ساعت زنگ آپارتمان او را بزنم نیم ساعت زودتر به اینجا رسیده ام. در عقب ماشین را برایش باز کردم خندید و گفت: «این دفعه که آژانس نیستی، میزبان من هستی خودش در جلو را باز کرد و نشست. توی راه سئوالهای مختلفی کرد از درسی که می خوانم از شهر و دیارم و از خانواده ام گفتم در دانشگاه هنر سینما می خوانم می خواهم کارگردان بشوم اهل نیشابور هستم، پدر و مادرم در یک تصادف از دنیا رفتند، عمویم سرپرست من است آنچه ماترک مانده نزد عمویم است. او از بهرۀ آنها خرجی ام را می دهد. منتظر است درسم تمام شود تا هر آنچه مانده از خانواده را تحویلم دهد