|در آن زمانه ی کشتار و جنون، ما تنها کسانی بودیم که همبستگی نزدیکی بینمان شکل گرفته بود.| نخستین رمانِ اوئه، روایتِ تکان دهنده ی پانزده پسر نوجوان در دورانِ جنگ جهانی دوم است که توسط دارالتادیبی در ژاپن برای کار به روستایی دورافتاده فرستاده می شوند. اهالی روستا از ترس شیوع یک بیماری حاد به روستایی هم جوار فرار می کنند و این پسرانِ سرگردان را در روستای متروکه شان گیر انداخته و به حال خود رها می کنند. اوئه با نگاهی عمیق و موشکافانه، تفاوت ذهنیت بچه ها و بزرگسالان را هنگام مواجهه با شرایط طاقت فرسا به تصویر می کشد. یکی از مهم ترین ویژگی های این رمان، شهامت و صداقتِ بی پرده ی قلم نویسنده است. کنزابورو اوئه را از چهره ها ی برجسته ی ادبیات معاصر ژاپن می دانند. آثار او که تحت تاثیرِ ادبیات و نظریه های ادبی فرانسه و آمریکا قرار دارند، به مسائل مهم سیاسی، اجتماعی و فلسفی مانند سلاح های هسته ای، نافرمانی اجتماعی و اگزیستانسیالیسم می پردازند. اوئه در سال 1994 موفق به دریافت جایزه ی نوبل ادبیات شد و در سخنرانی خود درمورد آثارش چنین گفت: «من درباره ی منزلت بشریت می نویسم.»