من و جک، همه ی کارها را برعکس انجام دادیم. روزی که مرا به دفترش کشاند، که اولین روز دیدارمان بود، پیشنهاد ازدواج داد. حتما فکر می کنید مردی مثل او، که شاید کمی بی احساس ولی بااین حال باز هم چشمگیر و بسیار دست نیافتنی به نظر می رسد، فقط از عشق زندگی اش تقاضای ازدواج خواهد کرد، مگر نه؟ لابد فکر می کنید چنین مردی باید دیوانه وار عاشق طرفش باشد. خب جواب منفی است. من کسی بودم که این مرد به او پیشنهاد ازدواج داد. یعنی آدمی مطلقا غریبه که حتی اسمش را هم نشنیده بودم. غریبه ای که فقط چند هفته قبل، نامزدش جوابش کرده بود. حتما فکر می کنید بعد از شنیدن پیشنهادش به رویش می خندم، می گویم که دیوانه، و چند لقب دیگر، است و بعدش فورا از آنجا دور می شوم. خب راستش همه ی این کارها را کردم… به جز قسمت دور شدنش. برایش فقط چند دقیقه طول کشید تا مرا قانع به انجام یک معامله ی تجاری… خب، منظورم ازدواج است، کند و فقط چند روز زمان برد تا رسما با هم ازدواج کنیم. او را بابت قضاوت اشتباهم مقصر می دانم. چشمانش را مقصر می دانم، آن چشم های آبی اقیانوسی که بدون هیچ عذرخواهی ای مستقیما به چشمانم نگاه می کردند. خیلی از وقتی که گفت من بزرگ ترین اشتباه زندگی اش بودم نگذشت که همه چیز کم کم تغییر کرد. یک لحظه او هیچ کسی نبود. لحظه ی بعد، همه چیز شد. یک لحظه دست نیافتنی بود. لحظه ی بعدی به نظر می رسید کاملا مال من است. یک لحظه فکر کردم عاشق شدیم. لحظه ی بعد همچنان همه چیز، دروغی بیش نبود. هرچه نباشد من رز بودم و او جک. با این اسم ها از همان اول محکوم به فنا بودیم. انتظار دیگری داشتید؟