اگر عناصر شناخت متناهی محض ذاتاً به یکدیگر وابسته اند، این امر پیشاپیش مانع آن است که به یکدیگر ملحق شوند چنانکه گویی وحدت آنها همچون با همي پس از واقع [ = لاحق باشد. با جداسازی مقدم، حتی در بنیاد بودگی وحدت عناصر و چگونگی آن پنهان مانده و ناشناختنی شده است. با این حال، اگر یک تحلیل گرایش به پرده برداری از وحدت سر آغازین را تا آخر ادامه دهد، این امر درک کامل آن را تضمین نمیکند به عکس با توجه به دقتی که جداسازی با آن انجام گرفته است و با توجه به ویژگی دومین عنصر که باز آشکارتر سر بر می آورد، انتظار می رود که دیگر این جداسازی را به نحو کامل نتوان خنثی کرد، به طوری که سرانجام وحدت از خودینه ترین خاستگاه خود صریحاً پرورده نخواهد شد. [۶۰] (ترکیب) نامیدن این وحدت خبر میدهد که آن نباید نتیجه برخورد عناصر باشد، بلکه خود باید وحدت بخش سرآغازین باشد. ولی اکنون در ساختار کامل شناخت متناهی ترکیبهای گوناگون ضرورتاً در هم آمیخته می شوند. به ترکیب حقیقی ساز ترکیب محمولی تعلق می گیرد، که به سهم خود ترکیب آپوفانتیک در آن ادغام شده است. کدام یک از این ترکیبها مقصود است هنگامی که در باب وحدت ذاتی شناخت محض سؤال میشود؟ گویا حقیقی ساز زیرا آن است که به وحدت شهود و اندیشیدن مربوط میشود ولی بقیه ترکیبها ضرورتاً در آن گنجیده می شوند. اما وحدت ذاتی شناخت محض باید وحدت با همی همه ترکیبهای ساختاری به طور کلی را تشکیل دهد. لذا ترکیب حقیقی ساز در پرسش از وحدت ذاتی شناخت محض تنها تا جایی تقدم را حفظ میکند که مسئله ترکیب متمرکز در آن باشد.