کتاب هیچکاکی که نمی شناسید نشر هرمس

چند سالی می شود که مردم مرا سلطان تعلیق خوانده اند. می پرسند که آیا تحت تاثیر ادگار آلن پو بوده ام؟ راستش را بخواهید ، نمی توانم با قاطعیت به این پرسش پاسخ مثبت بدهم. البته به طور ناخودآگاه، همه ما همواره تحت تاثیر کتاب هایی هستیم که خوانده ایم. به طور کلی رمان، نقاشی، موسیقی و خلاصه هر اثر هنری دیگری، ذهن ما را شکل می دهد و حتی اگر بخواهیم از این امر گریزی نداریم! اول از همه، باید اعتراف کنم که من خیلی زود و راحت می ترسم. این را وقتی چهار یا پنج ساله بودم فهمیدم.شبی را به یاد می آورم که از خواب پریدم. خانه در تاریکی و سکوت مطلق فرو رفته بود. بیدار شدم، نشستم و مادرم را صدا زدم. اما پاسخی نیامد، چون کسی در خانه نبود. از ترس می لرزیدم اما آن قدر در خودم شهامت یافتم که در این خانه ی خالی، از تخت بیرون بیایم. به آشپزخانه رفتم که نور مشکوکی در آن سوسو می زد. بیش از پیش می لرزیدم. در عین حال، گرسنه نیز بودم. در یخچال را باز کردم و در آن کمی گوشت سرد پیدا کردم و در حالی که هق هق می کردم، آرام آرام شروع به خوردن کردم. تا پدر و مادرم برنگشتند، آرام نشدم. آن ها توضیح دادند که چون فکر می کردند من خوابیده ام، برای یک پیاده روی کوتاه از خانه بیرون رفتند. از آن روز به بعد، دو چیز برایم غیر قابل تحمل شده است؛ تنها ماندن وقتی هوا نتریک می شود و خوردن گوشت سرد! البته در آن ایام، حتی اسم ادگار آلن پو را هم نشنیده بودم. شانزده ساله بودم که آثار او را کشف کردم. بی آنکه از پیش تصمیم گرفته باشم، اول از همه زندگینامه او را خواندم و زندگی غمبار او تاثیر عمیقی بر من به جا گذاشت. به حال او افسوس می خوردم، چون احساس می کردم علی رغم استعدادی که داشت، همواره آدم ناشادی بوده است.