این کتاب از حوادثی سخن می راند که پس از درگذشت کورش بزرگ، بنیادگذار ستوده نام و بلندآوازه ی ایران شهر، بر سر این آب و خاک و بر نیاکان ما رفت. هدف از نوشتن این زندگی نامه، بررسی عوامل و عللی که میهن کورش را به لبه ی پرتگاه کشانید و بازگفتن کوشش های پهلوانانه و پیگیر داریوش هخامنشی در پاسداری از میراث کورش و نگهبانی ایرانیان و نیز شرح خدمات او به مردمش و جهانیان بوده است. مؤلف کتاب، دکتر علیرضا شاپور شهبازی (۱۳۸۵-۱۳۲۱) از باستان شناسان و تاریخ نگاران زبده و استاد فقید ایران باستان در ایران، آلمان و ایالات متحده ی آمریکاست. ایران شناس و کتاب شناس برجسته، ایرج افشار، هنگامی که از درگذشت او مطلع شد، در نوشته ای چنین تأکید کرد: «شهبازی یکی از دانایان ایران بود که روزگار ایران باستان، مخصوصا عصر هخامنشی را نیکو می شناخت و درباره ی آن دوره، تجربه ی میدانی، دید جهانی و آگاهی وسیع داشت.»