استاندارد تولید در ایالات متحده ً ترتیب هایی که ذکر شد عملا فقط در فرانسه و کشورهای که صنعت سینمای کوچکی دارند اعتبار دارد. فیلم هرچه می خواهد باشد کارگردان در صنعت سینمای کشور ما همواره این اختیار را دارد که تا اندازه ای خلاقیت شخصی اش را حفظ کند. او همچنان فردی مسئول باقی می ماند و به فیلمنامه نویس فقط به عنوان یک درام پرداز نگاه می کند که آنچه می نویسد قرار است فیلم خودش (یعنی کارگردان) را بنا کند. این اتفاق در ایالات متحده که سینما در آنجا صنعت سازمان یافته ای است رخ نمی دهد. امروزه و در شکل معمول برای تولید فیلم فیلم نامه آماده فیلم برداری را کارگردان از بالقوه به بالفعل درنمی آورد بلکه این کار را متخصصی انجام می دهد که در برابر فیلم نامه مسئولیت دارد. در بسیاری اوقات این وظیفه بر عهده خود فیلم نامه نویس است فرد دیگری در کار نیست. همان طور که در فرانسه یک درام نویس یا دیالوگ پرداز برای سینما می نویسد اما یک مولف به معنای دقیق کلمه خلاقی است که فیلمنامه آماده فیلم برداری فیلمش را می نویسد و هم زمان ساختار دراماتیک آن را تنظیم می کند. او یک خالق است و در تکنیک های حرفه اش ماهر و خبره که هیچ علاقه ای به کارگردانی ندارد (یا هنوز دارد این علاقه را در خورد پدید می آورد یا دارد آن را از کف می دهد) پس که ملاحظات کاری یا معضلات مادی فیلم برایش اهمیت دارد. روشن است که در چنین مواردی کارگردان فیلم نامه ای را (گاهی یک روز قبل از فیلم برداری) تحویل می گیرد که در آن همه چیز تا کوچک ترین جزئیات از پیش تعیین شده و او فقط باید فیلم نامه را به معنای دقیق کلمه تحویل دهد. چنین فردی را نمی توان به عنوان مولف پذیرفت. در چنین موردی کارگردانی به معنای واقعی اش اجرا می شود یعنی ً عینا مانند تئاتر درخواستی صورت می گیرد و اجابت هم می شود. فقط مسئله کارگردانی بازیگران می ماند و کنترل گروه تکنسین ها. این کاری است اغلب دشوار و ظریف اما هیچ ربطی به خلاقیت به معنی واقعی کلمه ندارد شاید شبیه کاری که رهبر ارکستر می کند یعنی او تفسیر خودش از پارتیتور موسیقی را ارائه می کند. به این ترتیب می شود گفت که در اینجا بویی از خلاقیت به مشام می رسد.