هرمن چونس مردی اهل گمانه زنی بود. گاهی حدس هایش درست بودند و گاهی اشتباه از آب در می آمدند، تقریباً پنجاه پنجاه بود. اما با توجه به اینکه کسی باید از میان دنیایی از احتمالات، پاسخ درست را بیرون می کشید، پنجاه درصد حدس درست، کاملاً خوب به نظر می رسید. چونس از این موضوع که پاسخ هایش تنها ممکن بود مورد پذیرش قرار بگیرند خوشحال نبود. این موضوع او را تحت فشار زیادی قرار می داد. مردم در مورد مشکلشان کارهایی انجام می دادند، و هیچ کاری نمی توانستند از پیش ببرند. بعد پیش او می آمدند و می گفتند: «تو چی فکر می کنی، چونس؟ اون حس شهودیت رو به کار بنداز.» و اگر او پاسخی می داد که منجر به ناکامی می شد، تقریباً همۀ مسئولیتش گریبانگیر او بود. شغلش به عنوان محقق می دانی، هم باعث بدتر شدن موضوع شده بود. ممکن بود از او بپرسند: «فکر نمی کنی که اون سیاره ارزش بررسی دقیق تری رو داشته باشه؟ تو چی فکر می کنی، چونس؟» پس انجام یک کار دو نفره، تغییری بود که خیالش را راحت کرده بود و از آن بالاتر این بود که الن اسمیت همکارش بود. اسمیت فرد واقع گرایی بود. روز نخستی که بیرون رفتند به چونس گفت: «چیزی که در مورد تو وجود داره اینه که پرونده های حافظه داخل مغز تو، قوطی های خیلی مخصوصی هستن. وقتی که تو با مشکلی روبرو میشی، چیزهای کوچیک زیادی رو به خاطر میاری که بقیۀ ما ممکنه متوجهشون نشیم که بتونیم تصمیم بگیریم. اینکه بهش بگیم گمانه زنی، فقط باعث اسرار آمیز شدنش میشه، در حالی که واقعاً این طور نیست.»