کتاب حرف هایی که کهنه نمی شوند

مقدمه؟؟

نه! واقعاً شما فکر میکنید؛ این چند صفحه ناقابل که پیش روی

شماست احتیاج به مقدمه و مؤخره و صغری و کبری و این قبیل

تشریفات و تکلفات دارد؟!

هر صفحه از کتاب را که باز کنید و هر سطر از این مسودات را که مرهون نگاهتان سازید بی درنگ جنس حرف و حدیث ها را در می یابید به انگیزه تدوین کتاب پی میبرید و نگارش مقدمه و ارائه هرگونه توضیح و توجیه را غیر ضروری می شمارید و احساس یا قضاوت مرا در مورد بی نیازی از مقدمه تأیید میکنید.

خب اگر بنده از بنیان قائل به ضرورت نگارش مقدمه برای این کتاب نبودم، پس چرا مرتکب نگارش آن شدم!؟

آمدن جوانمان باشیم؟ ما وقتی گرایشات و وابستگیهای باندی و جناحی را جایگزین شایستگی و صلاحیت کرده ایم چگونه می توانیم جوان را به سوی حزب خدا دعوت کنیم؟

وقتی الگوهای ارائه شده توسط ما به جوان، تماماً الگوهای مادی و دنیوی و زمینی است چگونه متوقعیم که جوان به الگوهای آسمانی بیندیشد؟

وقتی جوان احساس کند که در سیاست های ما مدرک پول پارتی، قدرت، تملق و امثالهم حرف اول و آخر را می زند، چرا باید به دنبال چیزی غیر از اینها بگردد؟

ما وقتی معجزات موسوی را به دست فراموشی سپرده ایم و به عرصه رقابت با سحره فرعون وارد شده ایم، چگونه می توانیم امیدی به پیروزی بر دشمن و تسخیر فطرتهای پاک داشته باشیم؟!

راهی که به خدا منتهی میشود یک راه است و راهی که به دنیا و پست و مقام و قدرت و ثروت راه دیگر

این انتخاب را اول ما باید بکنیم...