کتاب زمستان فصل مردن نیست

کتاب حاضر، داستاني است که نگارنده آن را با نگاهي به زندگي زنان آسيب ديده اجتماعي به نگارش درآورده و داستان درگيري چند زن در موقعيت هاي اجتماعي متفاوت را با يکديگر روايت مي کند. نويسنده در اين اثر در قالب يک قصه شخصيت چند زن آسيب ديده را ترسيم و آن ها را در تقابل با زناني قرار داده که به نوعي در حاشيه امن و رفاه اجتماعي قرار دارند. در بخشي از اين رمان مي خوانيم: «جمله هاي آخر را در حالي گفته ام که پاهايم روي زمين نبود. مثل دود کشيده شده ام سمت اتاقم. در اتاق را از تو قفل کرده ام و پشتم به نرمي تشک نرسيده، خوابم برده است».