کتاب نقاش زندگی مدرن و مقالات دیگر

دلاکروا بسیار صرفه جو بود؛ این تنها راهی بود که یافته بود برای اینکه به موقعش بتواند سخاوتمند باشد. من می توانم این را با نمونه های بی شماری اثبات کنم، اما تردید دارم بدون اجازۀ دلاکروا و بدون اجازۀ کسانی که برای تشکر از او دلایل جدی دارند، این کار را بکنم. لطفاً توجه داشته باشید که سالیان درازی نقاشی های او بسیار بد به فروش می رفت و کارهای تزئینی او تقریباً تمامی حقوق او را به هدر می دادند و عملاً ناچار می شد از جیب خودش خرج کند. وقتی هنرمندان نیازمند اظهار تمایل می کردند یکی از تابلوهای او را داشته باشند، دلاکروا نشانه های بی شماری از تحقیر پول به نمایش می گذاشت. مانند پزشکان لیبرالِ سخاوتمندی که گاهی انتظار دارند در برابر خدمات حرفه ای شان پول دریافت کنند و گاهی این خدمات را رایگان عرضه می کنند، تابلوهای خود را هدیه می کرد یا صرفاً مبلغی جزیی برای آن ها دریافت می کرد. و سرانجام، جناب سردبیر، نباید فراموش کنیم که انسان های برتر بیش از دیگران ناچارند مراقب استحکامات دفاعی خود باشند. می توان گفت که تمامی جامعه با آن ها در جنگ است. برای اثبات این امر نمونه های فراوانی وجود دارد. نزاکت آن ها سردی نام می گیرد؛ سخنان کنایه آمیزشان، هر اندازه می کوشند آن ها را تلطیف کنند، به کین توزی تعبیر می شود؛ و صرفه جویی آن ها، مال اندوزی به حساب می آید. اما اگر از سوی دیگر این موجود بیچاره عاقبت اندیش نباشد، جامعه خواهد گفت: حقش است! فقرش کیفر ولخرجی هایش است! با اطمینان می توانم بگویم در زمینۀ پول و امور مالی دلاکروا کاملاً مانند استاندال می اندیشید- اندیشه ای که بزرگی و دوراندیشی را با هم آشتی می دهد. استاندال می گفت: آدم معقول باید خود را وقف کسب هر آن چیزی بکند که جداً به آن نیاز دارد تا به کسی وابسته نباشد (در روزگار استاندال، این به معنای درآمدی معادل ۶۰۰۰ فرانک بود)؛ اما وقتی این امنیت را به دست آورد، اگر باز هم وقت خود را صرف افزایش ثروتش بکند، شیادی بیش نیست. جست وجوی آنچه ضروری است و تحقیر آنچه زاید است-این رفتاری است که مرد عاقل و یک انسان شکیبا باید در پیش بگیرد. یکی از دغدغه های بزرگ نقاش ما در واپسین سالیان حیاتش داوری آیندگان دربارۀ آثارش و عدم اطمینان از ماندگاری آن ها بود. یک آن تخیلِ همواره حساسش با اندیشۀ شکوهی ابدی شعله می کشید و سپس به تلخی از شکنندگی و ناپایداری بوم ها و رنگ‎ها سخن می گفت. در اوقات دیگر با حسادت دربارۀ استادان قدیمی سخن می گفت که این بخت را داشتند که توسط چاپگران و گراوورسازان ماهر برگردانده شوند.