کتاب حاضر مجموعه نامه هاي جبران خليل جبران، نويسنده برجسته لبناني به ماري هسکل است. در اين نامه ها، جبران جهاني از درد و شعف را به نمايش مي گذارد که الهام بخش کتاب زيبايش پيامبر بود. ادراک ما از زندگي تحت تأثير معيارها و شرايط پيراموني ماست. چالش بزرگ، يافتن خويشتن اصيلمان، از راه پرسيدن و جستجوي پاسخ است. آثار جبران به بسياري از اين جستجوگران خويشتن کمک کرده است.

نیویورک، ۲۵ ژوئیه ۱۹۱۹ دوشیزه مِی عزیزم، تو از آخرین باری که برایت نامه نوشتم در ذهنم بوده ای. ساعت های طولانی ای را صرف فکر کردن به تو و حرف زدن با تو کرده ام و کوشیده ام رازهایت راکشف و پرده از رمز و رازهایت بردارم. با این همه، هنوز برایم غافلگیرکننده است که من دارم حضور خودِ اثیری تو را در اتاق مطالعه ام احساس می کنم و تو را می بینم که همۀ حرکت هایم را زیر نظر داری،با من حرف می زنی و بحث می کنی، و نظرت را دربارۀ آنچه انجام می دهم بیان می کنی. تو طبیعتاً از اینکه من دارم این جوری حرف می زنم تعجب خواهی کرد؛ برای خودم هم عجیب است که چرا باید چنین میل و تمنایی را در وجودم احساس کنم و چرا این قدر نوشتن به تو برایم به یک ضرورت تبدیل شده است. ای کاش برایم امکان داشت که رازهای پشت این ضرورت، این نیاز عاجل، را می توانستم بفهمم. تو یک بار گفتی: همیشه جدلی بین اذهان و تضاربی میان اندیشه ها وجود دارد، که ماورای حسی است و هیچ کس هرگز نتوانسته به طور کامل این تضارب و جدل را از اذهان و اندیشه های آن هایی که به افراد یک ملت تعلق دارند پاک کند. در این عبارت زیبا حقیقت بنیادینی وجود دارد که زمانی به واسطۀ نوعی همدلی ذهنی بر من روشن بود، اما حالا به واسطۀ تجربۀ شخصی بر من روشن است. من اخیراً پیوندی ایجاد کرده ام که انتزاعی، دقیق، محکم، عجیب و از حیث ذات و مشخصاتش برخلاف همۀ دیگر پیوندهاست؛ پیوندی که نمی توان آن را با پیوندهای آشنای معمولی قیاس کرد؛ پیوندی که به راستی، محکم تر و تزلزل ناپذیرتر و مستمرتر از حتی پیوندهای اخلاقی است.