همان گونه که در فرهنگ کره معاصر به وضوح می توان ملاحظه نمود، مردم این کشور به شدت سرعت طلب هستند. به همین دلیل است که کره جنوبی یکی از بزرگ ترین بازارهای مصرف آخرین تکنولوژی های روزدنیاست و البته خود نیز یکی از بزرگ ترین عرضه کنندگان تکنولوژی به شمار می رود. این خصلت کره ای را می توان در تمامی ارکان فیلم های ساخته شده در این کشور مشاهده نمود. داستان فیلم های کره ای به سرعتی به مراتب بالاتر از سرعت داستان گویی متداول و رایج در فیلم های سر تا سر جهان به پیش می رود. در داستان گویی کره ای، اگر در برخی از لحظات بیان داستان، اصول چند صد ساله داستان گویی، که از زمان ارسطو حیات داشته، رعایت نشود یا حتی اگر در مقاطعی اصول روایت داستان دچار تزلزل شوند، به نفع حفظ ریتم و سرعت روایت داستان این اشکالات نادیده گرفته می شوند. تقریباً تمامی فیلم سازان و فیلمنامه نویسان کره ای اگر متوجه شوند در بخش هایی از قصه و یا روایت داستان اصول کلی داستان گویی کلاسیک و حتی مدرن دچار مشکل شده است، به راحتی از کنار این مسئله گذشته و تمام توان خود را بر روی حفظ سرعت و ریتم داستان گویی می گذارند. به همین دلیل است که شاید چیزی که از آن به عنوان سوراخ فیلم نامه ای نام برده می شود و اصطلاحاً گاف های سینمایی هستند که خوراک چند ساله منتقدان ریز و درشت فیلم به شمار می روند، در فیلم نامه های کره ای امری عادی است و وجود یک یا چند سوراخ فیلم نامه ای در فیلم های کره ای موضوع عجیبی به حساب نمی آید و حتی پدیده ای قطعی به نظر می رسد. از آنجا که سالیان سال روح و فکر کره ای ها با ملودرام های نسبتاً سطح پایین خو گرفته و به نوعی تفکر کره ای ها از پایه های ملودرام هایشان مانند حفظ و تحکیم بنیان خانواده و روابط میان اعضای آن جدایی نا پذیر است، لذا سایه ای از اصول ملودرام های کره ای در جای جای قصه هایشان در هر ژانری که باشند دیده می شود و می توان به آسانی آن ها را تشخیص داد.