کتاب یک رمانک لمپن

شنبه ها و یکشنبه ها مزخرف ترین روزها بودند، چون هر چهار نفرمان کنار هم بودیم و از بیکاری مگس می پراندیم. برادرم و رفقایش باقی هفته را در جست وجوی کار بیرون می زدند، اما هرگز کاری پیدا نمی کردند، حتی کاری موقت، کاری چند ساعته که دو قران گیرشان بیاید و بشود چند روزی با آن سر کرد. شب ها، وقتی به اتاقم می رفتم (آن ها تا کلۀ سحر می نشستند پای تلویزیون)، به پدر و مادرم فکر می کردم، به تصادف، به جاده های پر پیچ وخم جنوب و همه چیز چنان دور دست می نمود که از خشم اشکم سرازیر می شد. زندگی ام را دوست نداشتم. شب ها همچنان شفاف و ثاقب بودند، اما من دیگر داشتم از یتیم بودن گذر می کردم و قدم به جولانگاهی می گذاشتم به مراتب متزلزل تر و چیزی نمانده بود که به یک مجرم بدل شوم. چه جور مجرمی؟ فرقی نداشت. برای من تفاوتی نمی کرد، گرچه می دانستم جهان جرم و جنایت هم درجاتی دارد و رده های بسیاری که هرچه جان می کندم هم هرگز نمی توانستم به والاترینشان نائل شوم. از هرزگی می ترسیدم. خوش نداشتم هرزه باشم. اما حدس می زدم که مسئله خو گرفتن به چیزی است. در آرایشگاه و حین کار، گاه مشت هایم را گره می کردم و می کوشیدم آینده ام را تصور کنم. دزد، آدمکش، موادفروش خرده پا، قاچاقچی، کلاهبردار. نه، احتمالاً کلاهبردار نمی شدم، چون آن ها اغلب استادی دارند که فوت و فن کار را یادشان می دهد و خب، چه کسی قرار بود چیزی یاد من بدهد؟