کتاب علیه تفسیر نشر حرفه نویسنده

دسته ای که کافکا را به عنوان تمثیلی روان کاوانه می خوانند، در آثار او رازگشایی های دردناکی از ترس او از پدرش، اضطراب از اختگی، تصور ناتوانی جنسی خودش و احساس اسارت نسبت به رؤیاهایش را جستجو می کنند. و دسته ای که کافکا را به مثابه ی تمثیلی مذهبی می خوانند، این مسئله را برای ما شرح می دهند که در قصر سعی دارد به بهشت دسترسی پیدا کند و یوزف که در محاکمه تحت داوری بی رحمانه و غیر قابل درک خداوندی قرار می گیرد. نویسنده ی دیگری که مجموعه آثار او مفسران را مانند دسته ای زالو به خود جلب کرده ساموئل بکت است. درام های ظریفی که بکت در آن ها آگاهی ای پس نشسته و منزوی را -که اغلب به ضروری ترین چیزها تقلیل یافته است، و به شکلی بریده از عالم و از نظر جسمانی بی تحرک بازنمایی شده است- به نمایش می گذارد، به عنوان گزاره‎ای در مورد بیگانگی انسان مدرن از معنا یا خدا، یا به عنوان تمثیلی از آسیب های روانی قرائت شده اند. پروست، جویس، فاکنر، ریلکه، لاورنس، ژید و… می توان فهرست بی پایانی از نویسندگانی ارائه کرد که آثارشان را پوسته ای سخت و ضخیم از تفاسیر پوشانده است. اما باید به این نکته توجه داشت که تفسیر صرفاً به معنای شیوه ی ادای احترام میان مایگی به نبوغ نیست. تفسیر عملاً روش مدرن اصلیِ فهم چیزهاست و در مورد آثاری با مراتب کیفی مختلف به کار گرفته می شود. در همین چهارچوب، در یادداشت های منتشرشده ی الیا کازان در رابطه با اقتباس اتوبوسی به نام هوس می بینیم که او حس می کرده کارگردانیِ این اثر در گرو کشف این نکته است که استنلی کوالسکی نماینده ی بربریت جسمانی و انتقام جویی است که در حال فروکشیدن فرهنگ ماست، و بلانش دوبوا همان تمدن، شعر، پوشاک ظریف، نور مبهم، احساسات پرورده و کل چیزهای غربی ای است که البته اندکی فرسوده شده اند. به این ترتیب حس می شود که ملودرام روان شناختی ظریف تنسی ویلیامز فهمیده شده است: مشخص شده است که این نمایشنامه درباره ی چیزی است، درباره ی زوال تمدن غربی است. ظاهراً اگر این نمایشنامه صرفاً در مورد یک وجود وحشی زیبا به نام استنلی کوالسکی و زیبارویی ژنده پوش و ازدست رفته به نام بلانش دوبوا باشد به اندازه ی کافی قابل کنترل نخواهد بود. این مسئله اهمیتی ندارد که خود هنرمندان می خواستند آثارشان تفسیر شود یا نه. شاید تنسی ویلیامز واقعاً فکر کند که اتوبوسی به نام هوس در مورد همان چیزهایی است که الیا کازان فکر می کند هست و ممکن است کوکتو در خون یک شاعر و اورفئوس واقعاً همان قرائت های پیچیده ای را مد نظر داشته است که با اتکا به نمادگرایی فرویدی و نقد اجتماعی از این فیلم ها ارائه شده است؛ اما به هرحال مزیت این آثار در جایی غیر از معنای آن هاست. در حقیقت، دقیقاً به همان میزان که نمایشنامه های ویلیامز و فیلم های کوکتو حاکی از چنین معانی متظاهرانه ای باشند باید آن ها را ناقص، تصنعی، سوءتفاهم آمیز و فاقد اعتبار به شمار آورد. از مصاحبه ها و گفته های آلن رنه و رب گریه چنین برمی آید که آن ها به طور آگاهانه سال گذشته در مارین باد را به نحوی طراحی کرده اند که به یکسان پذیرای تفاسیری متعدد و به یک اندازه قانع کننده باشد؛ اما باید در مقابل وسوسه ی تفسیر مارین باد مقاومت کرد. آنچه در این فیلم اهمیت دارد بی واسطگی ناب، غیرقابل ترجمه و حسانی برخی از تصاویر آن، و راه حل های دقیق هرچند محدود آن برای برخی مسائل مربوط به فرم سینمایی است.