می دانم هیچ یک از این ها رویا نیست، اما با این حال، چرا باید این طور باشد؟نیاز خفه کننده ای حس می کنم به پر کردن جیبم با آن چراغ های درخشان روی صحنه. اگر این کار را نکنم حتما غرق می شوم. می نشینم و ترکیدن حباب ها را تماشا می کنم، هجوم انبوهی آتشین، اما اگر تکان بخورم کارم تمام است.کمی پول خرد. این همه ی چیزی است که بعد از اتمام برنامه می ماند. از لابی زنگ می زنم و مامان بزرگ فورا گوشی را بر می دارد. صبر نمی کنم تا شروع به حرف زدن کند.می گویم «زندگی چطور باهات تا می کنه؟» می گویم «گوش کن، کمی پول می خوام برای بلیط برگشتن به خونه.»