نوشتن درباره ی لحظه های عشق بازیافته میان دو انسان در فیلم ها، داستان ها و نمایشنامه ها، مثل خالی کردن خود از احساسات شخصی ای است که با لحظه لحظه ی آنها زیسته ای و نگاه و احساساتت با آنها رشد یافته. بازخوانی و پیدایی آنها ضمن توجه دادن دوباره، نوعی اشراف و گذر در خود نهفته دارد. باید زمان می گذشت تا بتوانی از آنها فاصله بگیری، آنها را با هم مقایسه کنی و به نتیجه ای برسی. این تجمع احساس های فرو خورده، بغض های فراموش شده و حسرت های سر باز کرده و توقع های برآورده نشده، نگاه های قدر نشناخته، تنهایی های مغرورانه و… جای آن دارد که بار دیگر مورد نگاه نزدیک تر و همراه شدن دوباره قرار گیرد. خیلی زود متوجه می شوی که مضمون عشق بازیافته اگر درست پرداخت شود و به اصطلاح دربیاید، یکی از مایه های مهم و همیشگی تاریخ سینما، تئاتر و داستان بوده است. گستره ی آن به رابطه ی زن و مرد محدود نمی شود و عشق بازیافته (بازگشت) به طبیعت، به خانواده، به شهر ، به کودکی، به دوران جوانی، به مادر، به گذشته و… همچنین بازگشت و بازیابی خود که با مضمون تحول همراه می شده است، در سینما بسیار مرسوم بوده است. اما عشق بازیافته میان زن و مرد که خط سیر این متن است در سینماتئاتر طرفداران و عاشقان بسیار دارد.