کتاب پیراهن های همیشه

در کتاب حاضر، مؤلف زندگي بزرگان فوتبال از دوره اي به دوره را از صافي نگاهي لبالب از شور دوره کرده و تصوير شاعرانه اي از ستاره ها در روزهاي خوب و بدشان را به تصوير کشيده است. مؤلف در اين کتاب به بازيکناني مانند: ريکاردو زامورا، جوزپه مئاتزا، فريتس والتر، آلفردو دي استفانو، فرانس پ…

همایون بهزادی راحت شدی همایون خان، راحت. می توانستی مو به موی بعدازظهری که کفش هایش را آویخت تعریف کنی. آن دوشنبه پاییزی را. ساعت ۵ بیست و ششم آبان ۱۳۵۴ در امجدیه را. روزی که پرسپولیس برابر نفتیانیک باکو که کاپیتانش بانیشوسکی بود، دو بر یک شکست خورد و تک گل پرسپولیس را محمد زادمهر زد. همایون آن روز به پایان ۲۴ سال تلاش بی وقفه در میدان رسیده بود. با ۱۹ گل ملی. آن روز قرآنی برابرش گرفتند تا بوسه ای بر آن زند، دسته گلی به دستش دادند و قول چهل هزار تومان پاداش دادند. آن روز ممد بوقی و روبه روی جایگاهی ها برایش سنگ تمام گذاشتند. آن روز آرزو کرد پسر ۱۱ ساله اش شاهین؛ روزی روزگاری خاطره اش را در میدان زنده کند. آن روز برای ما پایان یک عصر به شمار می رفت، پایان یک دوران. همایون بهزادی نزد شما بچه های ده دوازده سالۀ نیمه دهه ۱۳۴۰، آن بالای بالا قرار داشت. مهاجم رعنا، شاداب و خوش سیمایی که به نظر می رسید هرگز پیر نخواهد شد. پیش از آنکه امجدیه نشین شوید نام او و حمید شیرزادگان را با صدای عطا بهمنش از رادیو می شنیدید و به تصاویرشان در روزنامه ها و مجله ها خیره می شدید. خیره می شدید و تلاش می کردید حرکات و ضربه هایشان را در ذهنتان تصور کنید. او اولین ستاره فوتبال ایران با تعابیر جدید در دورانی بود که تلویزیون رفته رفته خانه های ایرانیان فتح کرد و تعداد روزنامه ها و مجلات بیشتر شد و بیشتر. عنوان سرطلایی را به او سنجاق کردند و به سان ستاره های سینما از او عکس گرفتند. همه این ها بهزادی را با همه رخدادهای فوتبالی عصر خود، چه در میدان و چه بیرون از آن، گره زد. او هم بالا رفت و هم پایین. هم خندید و هم اشک ریخت. هم برنده شد و هم بازنده. نادیده گرفتنش در فوتبال پس از انقلاب، زخمی بر او زد درمان نشدنی، نیشی بر او زد بی مرهم. سال ها سپری شدند و او با صدایی که از فرط گرفتگی سینه و درد ریه، هر سال خفه تر می شد، حرف زد. گله کرد و شکوه. تمام نشدنی. همایون خان در یک شب برفی در خرم آباد زاده شد، در پانزدهم دی ۱۳۲۰ .پدرش ارتشی بود و وقتی یک بار سرحال بود و پاسخ پرسش هایم را با حوصله می داد، گفت از کولی ها کولی تر زندگی کرده اند، از روستایی به روستای دیگر، از شهری به شهر دیگر. اینکه سرهنگ فرزانگان، پسرخاله اش، مدافع تیم ملی بوده و امیر مسعود برومند پسر دایی اش. اینکه اگر برومند نبود، احتمالاً والیبالیست می شد یا در قلمرو دو و میدانی باقی می ماند. گفت نزدیکانش نهیب می زدند؛ همایون قلبت ضعیف است و برای فوتبال مناسب نیستی. ولی فوتبال در قلبش جاری شد و او جلو رفت و جلو. اولین مربی اش فخری بود و بعد ابتهاج که ضربه زدن را یادش داد. سپس به عباس اکرامی رسید که او را در یکی از تیم های خردسال شاهین جای داد و اولین بار در آبان ۱۳۳۸ برابر کیان در ترکیب اصلی تیم جوان شده ی شاهین به میدان فرستاد. از پستی به پست دیگر جابجا کردند. پیراهن ها را از شماره ۲ تا شماره ۱۱ بر تن کرد. هم مدافع راست بود و هم در خط میانی بازی کرد. سال ۱۳۳۹ در مسابقات قهرمانی کشوری در ساری، در تیم قزوین به رهبری سروان اسداللهی هم درخشید. با شیرزادگان و اکبر دبیرسیاقی همان سال برای نخستین بار با پیراهن سپید شاهین برابر تاج به میدان رفت، پشت سر جلالی پور ،شیرزادگان و پرویز دهداری. بازی همایون خان را در بهار ۱۳۴۲ برای اولین بار از نزدیک دیدم؛ زمانی که فورتنا دوسلدورف در امجدیه برابر منتخب تهران به میدان رفت. ژرمن ها ۴ بر ۲ پیروز شدند؛ ولی نمایش او دیدنی بود. گل اول شاهین را پرویز دهداری با دریافت توپ، پس از ضربه سر او از میان آلمانی های قلدر زد. همایون خان، ۱۳ دقیقه بعد از میان چند بازیکن وول خورد و در محوطه جریمه گل دوم تیمش را به ثمر رساند. اولین راه یابی تیم ملی فوتبال ایران به المپیک ۱۹۶۴ توکیو بدون درخشش او و شیرزادگان میسر نمی شد.