کتاب بائودولینو

صومعۀ کاتاباتس جایی مخروبه بود، و همه آنجا را خالی از سکنه می پنداشتند، اما در طبقۀ همکف هنوز چند حجره و کتابخانه ای قدیمی -اکنون خالی از کتاب- وجود داشت که تبدیل به تالار غذاخوری شده بود. زوسیموس در اینجا با دو یا سه تن از شاگردانش زندگی می کرد و خدا می داند که آن ها چه مقامی در رهبانیت داشتند. وقتی بائودولینو و دیگران به همراه زندانی خود از زیرزمین بیرون آمدند، شاگردان در خواب بودند، ولی همان طور که صبح روز بعد مشخص شد، زیاده روی چنان گیج و منگ شان کرده بود که خطری از جانب آن ها متوجه گروه نبود. به این نتیجه رسیدند که بهتر است شب را در کتابخانه بیتوته کنند. زوسیموس همچنان که روی زمین مابین کیوت و عبدل، فرشتگان نگهبان فعلی اش، دراز کشیده بود، خواب های آشفته می دید. صبح همه دور یک میز نشستند و از زوسیموس خواستند که برود سر اصل مطلب. زوسیموس گفت: «اصل مطلب این است که نقشۀ کوسماس در کاخ بوکولئون است، جایی که فقط من از آن خبر دارم و فقط من راه دسترسی به آن را بلدم.» بائودولینو گفت: «زوسیموس، تو داری حاشیه می روی. اول از همه واضح توضیح بده که توی این نقشه چه آمده است.» زوسیموس گفت: «ای داد بی داد، کاملاً ساده است، این طور نیست؟» و پوست و قلم را برداشت. گفتم که هر مسیحی که ایمان واقعی دارد باید این حقیقت را تصدیق کند که دنیا به شکل خیمۀ مقدسی ساخته شده که در متون مقدس آمده. حالا با دقت گوش کن چه می گویم: در قسمت تحتانی خیمه، میزی بود با دوازده قرص نان و دوازده میوه، هر کدام برای یک ماه از سال؛ دور تا دور میز، پاسنگی بود که اقیانوس را نشان می داد و دور پاسنگ، قابی بود به پهنای یک وجب، نشان دهندۀ زمین های آن سو، جایی که در طرف شرقش بهشت زمینی قرار دارد.