کتاب گزینه ب نشر ذهن آویز

نویسندۀ معروف، آنی دیلارد می گوید: «نحوۀ سپری کردن روزهایمان در واقع نحوۀ سپری کردن عمرمان است. به جای اینکه منتظر بمانیم تا اتفاقات کوچک رخ دهند و خوشحالمان کنند، باید برای انجام دادن کارهای کوچکی که خوشحالمان می کنند اقدام کنیم. یکی از دوستانم پس از طلاق غم انگیزش، فهرستی از کارهای مورد علاقه اش از جمله گوش دادن به موسیقی، دیدار با خواهرزاده ها و برادرزاده هایش، نگاه کردن به کتب هنری و خوردن کیک میوه ای تهیه کرد. او به خود قول داد تا هر روز پس از پایان کارش، یکی از آن ها را انجام دهد. به گفتۀ تیم اربن، وبلاگ نویس معروف، خوشحالی همان لذت چهارشنبه های معمولی زندگی مان است. تصمیمی هم که برای تغییر زندگی ام در سال ۲۰۱۶ گرفتم بر پایۀ همین ایده بود. من همچنان هر شب سه کار خوبی را که در طول روز انجام داده بودم، می نوشتم؛ اما همان طور که اعتمادبه نفسم را دوباره به دست می آوردم، دیگر به نظر می رسید لزومی برای انجام دادن این کار وجود ندارد. سپس آدام یک پیشنهاد جدید به من داد؛ اینکه سه اتفاق شادی آور طول روزم را بنویسم. از میان تمام تصمیماتی که در لحظات تحویل سال گرفته ام ، به این مورد بیش از همۀ موارد دیگر پایبند بوده ام؛ اکنون تقریباً هرشب قبل از اینکه بخوابم، سه مورد از لحظات شادی آور روزم را در دفترم می نویسم. این کار باعث می شود قدر لحظات شادی ام را بدانم؛ وقتی اتفاق مثبتی رخ می دهد، با خود می گویم اینو باید توی دفترم بنویسم. این کار تبدیل به عادتی شده است که کل روزم را پرنشاط می کند. سال ها پیش، یکی از معلمانم، لری بریلیانت، تلاش کرد به من بیاموزد که خوشحالی مستلزم کار و تلاش است. من و لری در شروع اقدامات انسان دوستانۀ گوگل، روابط تنگاتنگی با هم داشتیم و وقتی جان، پسر لری، در ۲۴ سالگی به سرطان ریه مبتلا شد، بسیار غمگین شدم. جان در بیمارستان استنفورد تحت درمان قرار می گرفت و از آنجایی که بیمارستان به خانۀ ما نزدیک تر بود، بعضی شب ها را در خانۀ ما سپری می کرد. او مجموعه های باارزش لگوی دوران کودکی اش را با خود می آورد و با بچه های من بازی می کرد و همچنان وقتی فرزندانم با لگو بازی می کنند، به یاد جان می افتم. به مدت چند ماه، به نظر می رسید که جان بهبود معجزه آسایی داشته است و به همین خاطر، وقتی یک و نیم سال بعد از دنیا رفت، اعضای خانواده اش دوچندان در خود شکستند. باورهای معنوی عمیق لری سبب شدند تا او انعطاف پذیر باشد. لری و همسرش گیریجا، به مدت ده سال در هند زندگی کرده و تحت تعلیم یک روحانی هندی، مراقبۀ بودایی را آموخته بودند. پس از فوت پسرشان، لری و همسرش تمرکز خود را به این موضوع معطوف کردند که به جای غم و اندوه، بابت سال هایی که جان در سلامتی به سر می برد شکرگزار باشند. در مراسم تدفین دیو، لری مانند من گریه می کرد و می گفت که اصلاً انتظار نداشت بار دیگر داغدار یکی از عزیزان مان شویم. او دست هایش را روی شانه های من گذاشت و گفت که در کنارم خواهد بود و اجازه نخواهد داد در دریای غم و اندوه غرق شوم. لری به من گفت: «روزهای خوب و شاد، پانزده دقیقه به نظر میان و روزهای پر از درد و غم، پانزده سال. هیچ کی وانمود نمی کنه که تحمل چنین دردی راحته، اما کار زندگی اینه که اون پانزده دقیقه رو پانزده سال بکنه و پانزده سال رو پانزده دقیقه.»