کتاب مصلوب

مصلوب آخرين نوشته نيچه پيش از فروپاشي کامل رواني اوست. عنوان آن شايد حديث نفسي است و به هر حال به داستان به صليب کشيدن مسيح اشاره دارد. هنگامي که پونتيوس پيلاطس فرمانرواي يهودا گويا بر خلاف ميلش حکم به صليب کشيدن مسيح را مي دهد و او را با تاج خار به ميان مردمان مي آورد، پيلاطس با اشاره به مسيح و خطاب به آن ها مي گويد: بنگريد اين مرد را. مصلوب درواقع زندگي نامه خودنوشت نيچه است که در آن به روشنگري انديشه هايش در تمامي نوشته هاي گذشته اش مي پردازد و همزمان مدرنيته، فمينيسم، اخلاق عاميانه و علم و سياست را به نقد مي کشاند.

فرخندگی هستی من یکتایی آن شاید در پرتقدیری اش نهفته است. به زبان معما و چیستان آنجا که پدرم هستم دیگر مرده ام آنجا که مادرم هستم هنوز زندگی میکنم و پیر میشوم این سرچشمه ی دوگانه انگار از بالاترین و پائین ترین پله های نردبان ،زندگی همزمان در کشاکش تباهی و آغاز - اگر نه هیچ دست کم آن بی طرفی و آن آزادی از هواخواهی را توضیح می دهد که نسبت به کل پرسش زندگی دارم و شاید متمایزم میکند. من نسبت به هر کس دیگری از حس ظریف تری برای نشانه های فراز و فرود بهره مندم آموزگار تمام عیار این رشته ام - هر دو را می شناسم هر دو هستم - پدرم در سی وشش سالگی درگذشت. او شکننده دوست داشتنی و ناخوش بود مانند موجودی که از پیش مقدر شده تنها دیدار کوتاهی از این جهان داشته باشد - بیشتر یادآور بزرگواری زندگی تا خود زندگی در همان سالی که زندگی او رو به تباهی گذاشت، زندگی من هم دستخوش کاستی شد.