فیلم مرد بارانی که در سال ۱۹۸۹ برای اولین بار نمایش داده شد، تأثیر شگرفی بر آگاهی عمومی از اتیسم گذاشت. شخصیت اصلی که داستین هافمن آن را به تصویر کشید، ملغمه ای از ویژگی های اشخاص حقیقی مبتلا به اتیسم، از جمله کیم پیک بود. او به دلیل داشتن حافظۀ فوق العاده، گوگل انسانی نام گرفت. این فیلم، برای نخستین بار یک بزرگسال اتیستیک را در کانون توجه عام قرار داد. قبل از آن، تنها معدودی از متخصصان کودک یعنی، روان پزشکان کودک، روان شناسان کودک، گفتاردرمانگرها و نیز مربیان ویژه، راجع به این اختلال می دانستند و می توانستند آن را شناسایی کنند. عصب شناسان، روان پزشکان و روان شناسانی که با بزرگسالان کار می کردند، در آن زمان نسبت به اتیسم بی تفاوت بودند. مدتی طول کشید تا با این حقیقت وحشتناک روبه رو شویم که تعداد زیادی از بزرگسالان اتیستیک در مراکز مخصوص بیماران روانی یا عقب ماندگان ذهنی نگهداری می شدند و تشخیص اتیسم نگرفته بودند. داستین هافمن از نزدیک، بزرگسالان اتیستیک را مشاهده کرد و با آن ها همانندسازی کرد تا برای بازی در فیلم آماده شود. مرد اتیستیکی که او به تصویر کشید، بسیار غیر عادی و در عین حال دوست داشتنی بود. او مثل عقب ماندگان ذهنی به نظر می رسید و رفتار می کرد. اما توانایی های خارق العاده ای داشت. او خیلی ساده دل بود و اصلاً گمان نمی کرد برادرش (که تام کروز نقش او را بازی می کرد) قصد فریب و کلاهبرداری از او را دارد. با وجود این، او می توانست تمامی آدرس های دفترچه تلفن را به محض خواندن به ذهن بسپارد و نیز به مدد حافظۀ قوی اش در ورق بازی در لاس وگاس برنده شود. مهم ترین مسئله، ناخود آگاهی مطلق قهرمان داستان بود. او نمی دانست چه توانایی های عجیبی دارد. او نمی دانست چقدر عادات رفتاری تکراری و نامنعطفش برای دیگران غیر عادی و غیرقابل درک است. او بدون هیچ سؤالی رفتارهای خشن و تنبیه گرایانه دیگران را قبول می کرد. این تصویر جدیدی از اتیسم بود. چیزی که تا آن زمان در معرض دید همگان قرار نگرفته بود و بلافاصله احساس همدردی بسیاری را برانگیخت.