تونی تاپالوویچ به مانوئل گفت: «هرگز از اشتباه کردن نترس! دروازه بان قدیمی حالا یکی از بازیکنان ذخیرۀ شالکه بود و توصیه های زیادی برای شماره یک جوان داشت.» مانوئل با حالت تدافعی جواب داد: «نمی ترسم! او آقای اعصاب فولادی بود، یک شوت گیر نترس.» -خوبه، تو همه چیز برای بهترین شدن در دنیا داری، اما باید قوی بمانی. مانوئل شبیه دروازه بان های دیگر نبود. پاهایش هم مهارت دست هایش را داشت. به کمک تیم باور داشت و اعتقاد نداشت که باید فقط روی خط دروازه بایستد. مانوئل آخرین مرد شالکه در دفاع و اولین مرد در حمله بود. بازوی قدرتمند مانوئل سلاح بسیار خطرناکی بود، مخصوصاً در طراحی ضد حملات. می توانست توپ را ۶۰ متر در عمق زمین حریف برای مهاجم های سریعشان مانند پیتر لاونکرانس و کوین کورانی پرتاب و برایشان موقعیت گلزنی ایجاد کند. تاپولوویچ در تمرینات به شوخی می گفت: «پرتاب دست تو از ضربات پای من بهتره!» طی سال ها، مانوئل به سختی روی ایجاد تعادل بین دقت و مسافت پرتاب ها کار کرده بود. هیچ فایده ای نداشت که توپ را خیلی دور کند اگر قرار بود از بازی خارج شود. هر هفته تکنیک هایش را پیشرفت می داد. کمال در تمرینِ بسیار به دست می آید. مانوئل به ساختن گل های زیادی کمک کرد، اما بهترین پاس گل او مقابل ولفسبورگ در ولتنیس آرنا بود. ۳۰ ثانیه تا پایان بازی مانده و تیمش ۱-۲ عقب بود. شالکه یک کرنر به دست آورد، آخرین شانس گلزنی. مانوئل نمی توانست درون دروازه بماند. هرچند همیشه از محوطۀ جریمه خارج می شد اما زیاد از خط میانۀ زمین عبور نمی کرد. مانوئل می خواست تبدیل به یک قهرمان واقعی در خط حمله شود. درحالی که به سمت تیر دوم می رفت فریاد زد: «اینجا!» توپ نزدیک تیر اول روی زمین آمد، اما مانوئل وحشت نکرد و سمت دروازه برنگشت. به جای این کار، حرکتی هوشمندانه کرد و سمت نقطۀ پنالتی دوید و دنبال توپ برگشتی بود. ریسکی بود که برای مانوئل ارزشش را داشت. توپ درست مقابل پایش افتاد و او هم با پای چپ آن را به دروازه شلیک کرد. کوین درون محوطۀ شش قدم ایستاده بود و کمک کرد توپ وارد دروازه شود. گلللللللللللللللللللل!!!!!!!