پسرک در ساحلی با شن های طلایی چشم باز می کند. حالش خوب نیست؛ بازویش درد می‎کند، سردرد هم دارد؛ ولی از جراحت خبری نیست! ناگهان پرسشی تمام ذهنش را درگیر می‎کند. من کجا هستم؟ چطور به اینجا آمده ام و... من کی هستم!؟ پسر از هر طرف می‎دود و به دنبال کسی می گردد؛ ولی هیچ کس نیست! ناگهان در اعماق درختان، انگار چیزی منفجر می شود، غرشی او را تکان می‎دهد و به ناگاه هزاران پرنده با جیغ هایی گوش خراش از سرِ شاخه ها به هوا بلند می شوند. پسر می‎دود؛ اما جایی برای پنهان شدن وجود ندارد. او به وسط ساحل می‎دود، همان جایی که چشم باز کرده بود؛ اما... .