این رمان ماجرای عشق پاک و بی‌آلایش یک دختر چهارده‌ساله به پستچی جوان محله است. روایت جذاب جدایی‌افتادن میان آن‌ها و بازیافتن یکدیگر که در بستر تلاطم‌های جامعه‌ای آرمان‌‌گرا که عشق زمینی در آن تابوست، پیش می‌رود. این عشق محور اصلی داستان رمان «پستچی» به قلم چیستا یثربی است که بی‌گمان پدیده‌ی ادبیات داستانی ایران در دهه‌ی نود به حساب می‌آید. رمانی که باید آن را خواند و بی‌شک کسی که چند صفحه نخست رمان را بخواند، نمی‌تواند بر وسوسه آگاهی از سرانجام این ماجرای پرفرازونشیب عاشقانه غلبه کند و هیچ بعید نیست تا انتها یک نفس آن را بخواند. اما راز جذابیت «پستچی» چیست؟ چرا این‌همه خوانده شده؟ و از این پس نیز خوانده خواهد شد... این رمان یک استثناست، همان‌قدرکه درونمایه، داستان و شکل روایت اهمیت دارد، شکل نوشته‌شدن آن نیز مهم و تاثیرگذاراست. به‌عنوان یک پاورقی از دل فضای مجازی متولد شده است و از این منظر خواه‌ناخواه فرزند رسانه‌ی مهم زمانه خود است، در تناسب با آن روایتی موجز و ضرب‌آهنگی تند دارد و در قالب روایت داستانی پرفرازونشیب ریتمی نفس‌گیر پیدا کرده است. به همین خاطر، فرم ارائه‌ی آن مخاطب جوان امروز را جذب می‌کند و داستان عاشقانه‌ی نوستالژیکش، به حدیث نفس جوانان دهه‌ی شصت و هفتاد بدل می‌شود که در سال‌های نخست پس از انقلاب و دوران جنگ هشت‌ساله روزگاری غریب را پشت سر گذاشتند. دورانی که همه‌چیز آن‌ها متفاوت و منحصربه‌فرد بود، به‌خصوص عشق‌ها و آرمان‌هایی‌که گاه در تقابل با یکدیگر قرار می‌گرفتند و یا مجبور می‌شدند یکی را به نفع دیگری کنار بگذارند. این رمان براساس خاطرات واقعی نویسنده شکل گرفته است؛ در واقع چیستا یثربی، تنها نویسنده‌ی «پستچی» نیست بلکه کسی است که واژه‌به‌واژه‌ی آن را زندگی کرده است. شاید به همین دلیل است که تا این اندازه به دل مخاطب می‌نشیند و از آن به‌عنوان رمانی که مخاطب گریزان از کتاب‌خوانی را با مطالعه آشتی داد، یاد می‌کنند.