به ما کفش و لباس داده خواهد شد. نه، مال خودمان نه، کفش و لباس دیگری، مثل مال او. ما اکنون برهنه هستیم، چون باید دوش بگیریم و ضدعفونی شویم. پس از بیدارباش، بی درنگ زیر دوش خواهیم رفت، چرا که هیچ کس نمی تواند پیش از ضدعفونی شدن وارد اردوگاه شود. بله، کار که زیاد است، اینجا همه باید کنند. اما کار داریم تا کار. مثلاً خود او دکتر است، یک مجارستانی که در ایتالیا درس خوانده. او دندانپزشک لاگر است و چهار سال و نیم در لاگر بوده (البته نه در این یکی، چون بونا تازه یک سال و نیم است که تأسیس شده.) با این همه، گویا به او چندان بد نگذشته است؛ چون به رغم این سابقه آن قدرها لاغر نیست. اما چرا او در لاگر است؟ آیا مثل ما یهودی است؟ به اختصار می گوید: نه من مجرمم. او را سؤال باران می کنیم. می خندد، به برخی جواب می دهد و به برخی نه. آشکارا از بعضی موضوعات پرهیز می کند. از زنان حرف نمی زند. می گوید: آن ها خوب اند و به زودی می بینمشان، اما نمی گوید چگونه و کجا. در عوض چیزهای دیگری می گوید، حرف های عجیب و غریب یا پرت و پلا. شاید او هم دارد با ما بازی می کند. شاید دیوانه است، چرا که آدمی در لاگر دیوانه می شود. می گوید هر یکشنبه کنسرت و مسابقۀ فوتبال داریم. می گوید گردن کلفت ها آشپز می شوند. هرکس خوب کار کند کوپن جایزه می گیرد و با آن می تواند سوپ و تنباکو بخرد. می گوید آب واقعاً آشامیدنی نیست، اما به جایش هر روز قهوه می دهند. البته اساساً کسی هم دنبال آب نیست، چرا که سوپ اینجا آن قدر آبکی است که تشنگی آدم را رفع می کند. ما از او هم تقاضای آب می کنیم، اما می گوید کاری از دستش برنمی آید، چون پنهانی و با سرپیچی از دستورات اس اس به دیدن ما آمده، چرا که ما هنوز ضدعفونی نشده ایم و او هم دیگر باید برود. می گوید برای این به دیدن ما آمده که هم از ایتالیایی خوشش می آید و هم، به قول خودش، هنوز قلبی در سینه دارد. می پرسیم آیا ایتالیایی های دیگری هم در اردوگاه هستند؟ می گوید چندتایی، اما نمی داند چقدر و ناگهان موضوع را عوض می کند. در این میان زنگی به صدا در می آید. او بی درنگ فرار می کند و ما را حیران و پریشان به جا می گذارد.