آشکار شدن تبعیض جنسیتی تجربه ای بهت آور برای افرادی است که صرف نظر از این که در کجای دنیا زندگی می کنند، ناگهان نقاط کور خود را می بینند. چند سال پیش، به بخش روستایی مالاوی رفتم و شاهد گفت وگویی بین زنان و مردان بودم که گروهی محلی برای افشای تبعیض پنهان ترتیب داده بود. یادم هست در دایره ای از زنان و مردان زیر درخت بزرگی نزدیک یک زمین کشاورزی نشسته بودم . روبروی ما کشاورزی به نام اِستر روی تکه کاغذ بزرگی که در دست داشت یک ساعت کشید. او از کشاورزان مرد حاضر در جلسه خواست در مورد کارهای عادی روزانه خود صحبت کنند. آن ها در مورد مقدار زمان صرف شده برای کار در مزرعه، خوردن، خوابیدن و استراحت صحبت کردند. سپس استر همین کار را برای زنان انجام داد. روزهای آن ها خیلی شلوغ تر بود. بین آوردن هیزم و آب، پخت و پز و مراقبت از فرزندان، این زنان پیش از وارد شدن به مزرعه یک شغل تمام وقت داشتند. در نتیجه، زمان کمتری برای رسیدگی به کارهای خود داشتند-با اینکه خانواده های آن ها برای زنده ماندن به تولیدات آن ها وابسته بودند. خنده و مسخره بازی زیادی بین مردان به راه افتاد، اما بخشی از آن بخاطر زشتی در حال کشف شدن بود: همسران آن ها خیلی سخت تر از آن ها کار می کردند. مردان کاملا شگفت زده شده بودند. آن ها گفتند اصلا متوجه نبودند که همسرانشان چقدر درگیر هستند. در آموزش دیگری در همان روز، مردان و زنان برنامه شام عادی داشتند. در مالاوی رسم بر این است که مردان ابتدا و جدا از خانواده غذا می خورند و اولین سهم از غذا را می گیرند. پس از آن همسران و فرزندان آنچه باقی مانده را می خورند. پس گروهی از داوطلبان این کار را برای گروه اجرا کردند- مرد روی غذا افتاد در حالی که همسر و فرزندانش گرسنه به او نگاه می کردند. سپس گروه دیگری از داوطلبان روش دیگری را نشان دادند؛ خانواده ای دور میز با هم غذا می خوردند و صحبت می کردند، هرکسی سهم خودش را می گرفت. این گفت وگوهای جنسیتی در مالاوی هیجان زیادی به من داد چون مشخص کرد که حتی در فرهنگ های بسیار سنتی، می توان تبعیض جنسیتی را تغییر داد. تبعیض جنسیتی اغلب ناخودآگاه است. ببینیم وقتی نوری به این تبعیض می تابانیم چه می شود. داده ها را ببینیم. ساعت ها را بشماریم. کار را تقسیم کنیم و حس مشارکت ایجاد کنیم. ببینیم وقتی به جداسازی خطای کار مردان و کار زنان پایان می دهیم چه می شود.