اگر ترجمه‏هاى موجود در كتابخانه‏ها، تنها راهِ مواجهه ما با نمايش نامه‏هاىِ خارجى باشد، در اين صورت درک و دريافت مان از تاريخِ ادبياتِ نمايشى ناكامل و مجازى خواهد بود، كه اين تاريخ چيست مگر سير متونى نمايشى كه هريک به دوره‏اى تعلق دارند و به جغرافيايى. در ايران بسيارند نمايش نامه‏هايي كه ترجمه شده‏اند، درحالى كه نه مهم بوده‏اند و نه در ميانِ آثارِ نويسنده‏شان جايگاهى داشته‏اند. بسيارند نمايش نامه‏هايى كه چنان در سير ترجمه تحريف شده‏اند و تغييرِ شكل يافته‏اند كه استناد به آن‏ها تنها ما را به تاريخى جعلى از ادبيات نمايشى مى‏رساند. بسيارند نمايش نامه‏هاى جريان ساز كه از سير ترجمه‏هاىِ متون نمايشى جامانده‏اند. آثارى كه به هر دليلى، از جمله دشوارى متن، ناهم خوانى با گفتمانِ دوران، فقدانِ متـرجم بـراى بـرخـى زبـان‏ها و...، ترجمه نشده‏اند و عدمِ ترجمه‏شان بيش از همه دانشجويانِ تئاتر را با معضلى جدى روبه رو كرده است. سال هزار و نهصد و پنجاه مرزِ تاريخِ نگارشِ آثارى قرار گرفته كه در اين مجموعه جاى گرفته اند؛ و ديگر آن كه بتوان اهميتِ نمايش نامه را در تاريخِ ادبياتِ نمايشىِ جهان توجيه كرد؛ اين اهميت الزاماً، جريان سازى نيست و مى‏تواند دلايلِ ديگري را هم در بربگيرد. مقاله ي تفصيلىِ پايانِ هر نمايش نامه در واقع توضيحِ اهميت هر اثر خواهد بود. به بازىِ جامانده‏ها خوش آمديد