در برنامه ریزی آمایش سرزمین بر اساس توانمندی ها، قابلیت ها و استعدادهای هر منطقه و با توجه به یکنواختی و هماهنگی آثار و نتایج عملکردهای ملی هر سرزمین در سطح ملی، نقش و مسئولیتی خاص برای مناطق مختلف کشور ایجاد می شود. بر اساس این نقش و مسئولیت، می توان برنامه های رشد و توسعه را بر اساس برنامه ریزی منطقه ای در مناطق گوناگون کشور اجرا نمود. به دلیل آنکه مقوله فضا و تحلیل قانونمندیهای حاکم بر شکل گیری آن، نقش کلیدی در برنامه ریزی آمایش سرزمین دارد، برنامه ریزی فضایی نام دیگری برای برنامه ریزی آمایش سرزمین است. با این نگاه طرح های آمایش سرزمین چگونگی تنظیم رابطه انسان، فضا و فعالیت های انسان را تبیین می کند و ترسیم کننده محورهای کلی توسعه سرزمینی متناسب با توانمندی ها و محدودیت های سرزمین ملی و در عین حال فرصت ها و تهدیدهای فراملی و فرامنطقه ای است.